Postuum Michel Legrand (1932 -2019)

Franse componist en Oscarwinnaar Michel Legrand voelde zich thuis in alle muzikale omgevingen

Michel Legrand op het Jazz Festival van Nice in 2011. Beeld EPA

De zaterdag overleden Michel Legrand was een grootheid als jazz-pianist en arrangeur, maar vooral als componist van honderden soundtracks.

In de zomer van 2010 werd de Franse componist en arrangeur Michel Legrand in het zonnetje gezet. In Las Vegas werd een muziekfeest georganiseerd – Michel Legrand and Friends: 50 years of Movies and Music. Die benaming voor het jubileumfeest zegt genoeg.  Er traden artiesten op als Sting, George Benson, Dionne Warwick en Quincy Jones, en ook die namenlijst verraadt veel over de veelzijdigheid van de zaterdag overleden musicus.

Michel Legrand kwam op 24 februari 1932 ter wereld in een vorstelijk muzikaal gezin. Zijn vader, Raymond Legrand, componeerde muziek voor Franse musicals, en werkte met zangeressen als Édith Piaf en Colette Renard. Al op 11-jarige leeftijd werd Legrand door zijn ouders afgeleverd bij het Parijse conservatorium, en daar begon Legrands rijke carrière.

Hij kreeg les van de grote Franse componist Nadia Boulanger en studeerde af als begenadigd pianist en componist. Op 22-jarige leeftijd al bracht Legrand een plaat uit die zijn loopbaan zou tekenen: I Love Paris. Op dit album stonden door Legrand bewerkte en gearrangeerde jazz- en musicalsongs over Parijs, van Cole Porters I Love Paris tot Piafs La Vie en Rose. De plaat werd een onverslijtbare klassieker.

Grootste helden

Eind jaren vijftig vertrok Legrand naar de Verenigde Staten, en daar drong hij diep door in de wereld van de jazz. Hij werkte met de helden uit die tijd, van Miles Davis tot John Coltrane en Bill Evans. Ze speelden allemaal op de plaat Legrand Jazz uit 1959, waarop door de Fransman gearrangeerde jazzklassiekers stonden als Round Midnight en A Night in Tunesia. Legrand bleef groot als jazzarrangeur en nam bijvoorbeeld in 1972 de plaat Communications ’72 op, met saxofonist Stan Getz.

In de jaren zestig legde Legrand zich toe op het componeren van soundtracks, aanvankelijk vooral voor de Franse cinema, voor regisseurs als Jean-Luc Godard en Jacques Demy. De innovatieve soundtracks voor Demy’s films Les Parapluies de Cherbourg (1964) en Les Demoiselles de Rochefort (1967) werden enorme musicalhits.

Met die successen op zak werd Legrand naar Hollywood gehaald. In 1969 won Legrand een eerste Oscar voor zijn soundtrack bij de film The Thomas Crown Affair van regisseur Norman Jewison. Er zouden vele soundtracks én prijzen volgen: Legrand componeerde er meer dan tweehonderd, waaronder die voor de klassieker Yentl met Barbra Streisand, uit 1983.

Mooie dwarsverbanden

Maar Legrand voelde zich thuis in vrijwel alle muzikale omgevingen. Hij nam pianowerken op van Erik Satie, dirigeerde klassieke orkesten en werkte met een onafzienbare rij internationale sterren uit de jazz en de pop. Legrand ging samenwerkingen aan met de grootste zangers van de vorige eeuw, van Frank Sinatra tot Ray Charles, Diana Ross en Shirley Bassey. En Legrand bleef tot zijn laatste dagen zoeken naar mooie dwarsverbanden. In 2011 verscheen nog een wervelende bigbandplaat van Legrand met bewerkingen van kerstklassiekers, en daarop zongen popsterren als Iggy Pop, Imelda May, Mika en Jamie Cullum.

In de nacht van vrijdag op zaterdag overleed Legrand in zijn slaap in Parijs, op 86-jarige leeftijd. Hij laat een immens en onwaarschijnlijk veelzijdig oeuvre na, en zal in Frankrijk worden herdacht als een van de grote componisten van de afgelopen eeuw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden