Tv-recensie Frank Heinen

Frans Bromet registreert in ‘Uit elkaar’ wat er van de liefde overblijft als je binnenwereld langzaam verkruimelt

Ooit was Janie de Jackie Kennedy van Rozenburg. Zij en Henk leerden elkaar kennen op de veerboot naar Maassluis. Intussen zijn ze 53 jaar getrouwd.

Zo’n tien jaar geleden begon ze te veranderen, zo noemt Henk dat. “Ziekte” vindt hij zo’n rotwoord. Janie praat al jaren niet meer. Eerst praatte ze nog wel een beetje na. Dan zei Henk dat het mooi weer was en dan zei zij: ‘Mooi weer.’ Maar ook dat lukt niet meer.

Soms, bij het wandelen, deelt ze nog wel eens een schouderklopje uit.

Janie ijsbeert door de tuin, dribbelt naar het hek, staart naar de verlaten straat. En weer terug. Ze kijkt, maar registreert niets. Alles wat binnenkomt, verdwijnt direct in een peilloze diepte.

Het hek is dicht, zegt Henk. Anders loopt ze zo de straat op. En dan blijft ze lopen. Hij heeft wel eens 112 moeten bellen. Daarom moet het hek dicht.

Ze waren eens bij de neuroloog, om wat testjes te doen.

Janie vroeg: ‘Ik word toch niet dement?’

Nee hoor, zei Henk.

Janie en Henk waren een van de echtparen die gisteravond in het eerste deel van het tweeluik Uit elkaar (NTR) door Frans Bromet werden geportretteerd. Deel twee, dat volgende week wordt uitgezonden, volgt weer andere echtparen.

Wat al die huwelijken bindt, is het plotseling opduiken van een ongewenste derde. Dementie, alzheimer, algehele aftakeling. Fred en Nel wilden per se samen blijven, maar het ging niet. Fred, die ooit schipper was geweest, was ziek.

‘Hebben jullie een mooi leven gehad?’ vroeg Bromet.

‘Hij was veel van huis,’ zei Nel. ‘Hij was ook mosselvisser.’

Jean en Joop waren allebei ziek, maar ze konden niet in dezelfde kamer. Op het terras van het verzorgingstehuis hielden ze elkaars hand vast, ieder in hun eigen rolstoel. Dochter Barbara vertelde hoe haar vader plots alleen nog maar Frans sprak. Ze wisten niet eens dat hij dat kon. Toen Barbara hem vroeg waarom hij dat deed, antwoordde Joop: ‘Je ne sais pas.’

Bromet registreert wat er van de liefde overblijft als je binnenwereld langzaam verkruimelt. Hij is erbij als Fred en Nel een rondleiding krijgen door Freds nieuwe kamer, en ook Joops uitvaart wordt gefilmd. Bromet zoomt in op de ontreddering en de berusting, maar ook op een diepe, onbeweeglijke genegenheid, die misschien van vorm verandert, maar nooit nooit nooit meer weggaat. Het is afschuwelijk, en afschrikwekkend, en ontzettend, en schitterend en dat allemaal tegelijk en dwars door mekaar.

Janie moet altijd met Henk mee. Een wandeling, een boodschap, een middag naar het voetbalveld, lekker in het zonnetje. Na afloop, in de kantine, bestelt hij een pilsje voor zichzelf en warme chocomel voor haar. Haastig lepelt ze de slagroom naar binnen. Henk proost naar de camera, en haalt vast een papieren zakdoekje tevoorschijn, voor als zo alles onder zit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden