Frank swingt, hond zit onder de piano

Wat doen de dames? Ze houden elkaar nauwgezet in de gaten, nieuwsgierig, uitdagend, jaloers zelfs misschien. Rivalen, dingend naar de gunsten van Frank Sinatra, de man die zij een ode brengen: Alexandra van Marken en Karin Tanghe, ieder aan een kant van het toneel....

Karin Veraart

Een uitstapje, noemde regisseur Dirk Tanghe Sinatra!, een (gast-)productie bij zijn Paardenkathedraal waarin de muziek het belangrijkste is. Geen documentaire-met-liedjes, maar een theatrale uitdieping van de man en een eigen interpretatie van het oeuvre met eigenzinnige arrangementen.

Voor dat laatste tekende Albert van Veenendaal, leider van het Trio Pavlov, en hij maakte iets totaal anders dan Sinatra's Songbook, ook al een hommage aan The Voice die door het land toert. Geen enkele keer bekruipt je het Lee-Towers gevoel, de 20 Sinatra-songs die in de Paardenkathedraal worden gebracht, zijn merendeels knispervers. Van Marken en Tanghe gaan niet gehuld glitter, maar in identieke oranje bloesjes, de schoenen van Pavlov-lid Oene van Geel staan ergens voor op het toneel en onder de piano ligt: de hond, genaamd Ola.

De dames hebben ieder hun een eigen wijze: Tanghe, lief en bevallig, Van Marken spannend en een beetje stoer en beiden in voor een geintje. Zo wordt Something stupid van een mierzoet vers een hilarisch gegeven en ga je onwillekeurig grijnzen bij You make me feel so young. Ook vaak genoeg wil het goed swingen (Fly Me To The Moon, Come Rain, Come Shine) en verbaas je je weer even over het genre: daar op het toneel gaan ze uit hun bol, terwijl het publiek stijf moet blijven zitten.

Maar raadselachtig blijven de intermezzo's waarin wordt stilgestaan bij bepaalde periodes of aspecten uit het leven van Frank Sinatra. Na One For My Baby krijg je een opsomming van vrouwen in zijn bestaan. Het blijft bij dit lijstje, of de toelichting moet zitten in het tussenstukje volgend op The Lady Is A Tramp; hierin slingeren de Tanghe en Van Marken teksten het publiek in die met de beste wil van de wereld niet te volgen zijn. Al de lijntjes moeten volgens de makers samen komen in het veelzeggende middelpunt van de voorstelling: I've Got You Under My Skin.

Wie enige opheldering verwacht, komt bedrogen uit. Het nummer - tevens sluitstuk, met projectie van filmfragmenten van Sinatra en allerhande mooie, vervreemdende geluidseffecten - doet niet meer of minder dan de andere in deze voorstelling: een sfeer oproepen, een gemoedsstemming misschien, en dat is genoeg. De franje eromheen kan gewoon weg.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden