France Gall, icoon van het Franse lied, overleden (1947-2018)

Ze was nog een tiener en ze zong die dag bepaald niet zuiver. Maar Poupée de cire, poupée de son, op 20 maart 1965 op het Eurosongfestival in Napels gezongen, bleek zo makkelijk in het gehoor te liggen dat ze haar stoffige competitie wegblies en won, met een van de bekende 'oorwurmen' van het Franse chanson - hoewel ze uitwam voor Luxemburg. In de coulissen in Napels de schrijver van het lied: Serge Gainsbourg, in het tienerdeel van haar carriere verantwoordelijk voor het grootste deel van haar hits.

Foto afp

Zaterdag overleed France Gall op 70-jarige leeftijd aan kanker, een maand na het overlijden van Johnny Hallyday, een ander icoon van het Franse lied. De Franse president Emmanuel Macron prees 'de oprechtheid en de vrijgevigheid' van de zangeres. Zij laat niet alleen haar liedjes na, 'die iedereen in Frankrijk kent', aldus Macron, maar ook 'het voorbeeld van een leven voor anderen, mensen van wie ze hield en mensen die ze hielp'.

Poupée de cire was als onmiskenbaar modern popliedje van grote invloed op de geschiedenis van het songfestival. In Nederland werd het nog vertaald voor zangeres Marijke Merckens als De modepop ('Ik hou van heren met heel veel geld/Want ik ben wel een modepop').

Tekst gaat verder onder de video

Gall werd geboren in een muzikale familie. Haar vader, Robert Gall, schreef teksten voor Piaf en Aznavour en haar moeder, Cécile Berthier, was zangeres. Als zestienjarige nam ze haar eerste single op en had ze haar eerste hit met Ne sois pas si bête, maar haar grootste successen als jonge zangeres kwamen toen ze gekoppeld werd aan de briljante liedjesschrijver Serge Gainsbourg. Zijn eerste Gall-song 'N'ecoute pas les idoles' stond meteen drie weken bovenaan in de Franse hitlijsten. Ook Laisse tomber les filles uit 1964 is zo'n typische Gainsbourg-hit voor Gall.

Later realiseerde ze zich dat Gainsbourg haar onschuldige uiterlijk en haar wat kinderlijke stem gebruikte om een soort Lolita-thema de Franse populaire muziek binnen te loodsen. Voor zijn eigen album Gainsbourg Percussions nam hij zonder dat ze dit zich realiseerde de klaterende lach van Gall op en gebruikte dat voor het excentrieke nummer Pauvre Lola. En na haar internationale doorbraak na de winst in Napels nam hij het dubbelzinnige nummer Les Sucettes (de lollies) met haar op, waarbij in het bijbehorende publiciteitsmateriaal de 18-jarige Gall op reusachtige lollies zuigt. Toen het kwartje was gevallen weigerde ze het nummer verder te zingen en zou ze niet meer met Gainsbourg werken.

Tekst gaat verder onder de video

De overgang naar volwassenheid en volwassen repertoire ging niet vanzelfsprekend. Ze had een succesvolle carriere in Duitsland, maar vond in Frankrijk moeilijk aansluiting bij het nieuwe muziektijdperk, totdat ze zanger-componist Michel Berger tegenkwam, die haar een paar van haar grootste hits bezorgde. Met Ella Elle l'a (1987) van Berger, een ode aan zangeres Ella Fitzgerald, had ze zelfs haar grootste internationale hit sinds haar songfestival-overwinning. Het laatste deel van haar leven werd getekend door persoonlijke tragedies. In 1976 trouwde ze Berger. Ze bleven samen tot zijn dood in 1992. Een jaar na zijn dood kreeg Gall borstkanker. Toen hun dochter in 1997 overleed aan taaislijmziekte, trok Gall zich terug uit de openbaarheid.