Drama

Foxfire

Foxfire bereikt zeldzaam gevoel van werkelijkheid, maar is niet zo spannend als Entre les Murs, ook van de hand van Laurent Cantet

Vier jaar na zijn sterke documentaire-achtige middelbareschooldrama Entre les Murs, bekroond met een Gouden Palm tijdens het filmfestival van Cannes, is de eerste Engelstalige speelfilm van Fransman Laurent Cantet een opmerkelijke. Met Foxfire maakt hij een film op basis van het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijfster Joyce Carol Oates (het boek werd in 1996 ook al eens verfilmd, toen met een 21-jarige Angelina Jolie in een van haar eerste rollen.)

Het verhaal over een groep meiden die in het upstate New York van de jaren vijftig een outlawbende oprichten, zette Cantet echter stevig naar zijn eigen hand. Alsof het een officieus vervolg op Entre les Murs betreft, zo laat hij opnieuw een groepje niet-professionele acteurs spelen als jongeren die met veel moeite opboksen tegen een door volwassenen gedicteerde én gemanipuleerde samenleving.

Met die aanpak benadert Cantet opnieuw een zeldzaam gevoel van werkelijkheid. Het gestuntel van Rita (Madeleine Bisson) voor de klas wanneer de wiskundeleraar haar voor schut zet om een opdracht die ze niet begrijpt, het machtsspel dat Maddy (Katie Coseni) leert spelen wanneer een perverse oom haar wil aanranden of de wijze waarop de jongensachtige Legs (Raven Adamson) zich opwerpt als bendeleider terwijl ze zich realiseert dat er iets structureel mis is met de positie van vrouwen in hun omgeving: het voelt allemaal ongekend naturel.

Hoewel zijn vertelling zich zestig jaar geleden afspeelt, voelt Foxfire aangenaam tijdloos. Het kost weinig moeite in een van de slogans van de bende - geluk is leven in het nu - het actuelere YOLO-adagium (You only live once) te zien. De meisjes zoeken in het begin slechts begrip en genegenheid, weg van politiek, het is de buitenwereld die in hun uit de hand lopende bezigheden communistische motieven begint te zien.

Toch is er een opmerkelijk verschil met Cantets vorige film. In Entre les Murs waren de handelingen van de personages, klasgenoten en hun leraar, diffuus. Het was aan de kijker om uit te vogelen wie het gedurende de ontluikende groepscrisis bij het rechte eind had - en of dat eind überhaupt bestond. De personages in Foxfire, hoe knap gespeeld ook, zijn veel minder ambigue, en daardoor minder spannend.

Stuk voor stuk worden de meisjes in meer of mindere mate onderdrukt door mannen. Dat ze daarop samenscholen om hun plaaggeesten te kakken te zetten: terecht. Dat de groep vervolgens de grenzen van de wet opzoekt en deze vrij vlot overschrijdt: binnen de film volkomen logisch. Het probleem: het is goed gedaan, en als doorsnee coming-of-agedrama werkt het uitstekend, maar er blijft weinig te raden over. Wat je ziet, is wat je krijgt. En dan blijkt het verschil tussen een interessante schets van groepspsychologie en een ietwat vlak portret van boze pubers plotseling dun.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden