Fotograaf heeft weinig aan tentoonstelling Quickscan

De fotografen verdienen hun plek op de tentoonstelling, maar het is de vraag of Quickscan hun een dienst bewijst. Behalve de aanbeveling 'nieuw' is er geen houvast, zodat de bezoeker in het duister tast.

Het Nederlands Fotomuseum, in Rotterdam. Beeld anp

Als een kind in een snoepwinkel, zo voel je je bij het betreden van de tentoonstelling Quickscan NL#02 in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam (de eerste editie was vier jaar geleden). Overal kleurtjes en glanzende hebbedingetjes. Een berglandschap van foto's: hebben. Kleurige strepen in een lijst, geen idee wat het is, maar: hap. Quickscan zuigt je naar binnen. Eenmaal daar slaat de verwarring toe. Ineens weet je niet meer waar je naar kijkt, want je bent met minimale uitleg op pad gestuurd en een samenhang valt nauwelijks te ontdekken.

Info

Quickscan NL#02. Nederlands Fotomuseum, Rotterdam; t/m 8/5; catalogus 3,95 euro.

Dat laatste ís ook lastig op een tentoonstelling die de stand van zaken in de Nederlandse fotografische voorhoede wil schetsen, die als het goed is zo rijk en gevarieerd mogelijk is. Zestien fotografen en kunstenaars, onder wie Laurence Aëgerter, Ola Lanko en Jan Rosseel, en fotografencollectief Salvo werden daartoe geselecteerd. Hun werk werd onderworpen aan een snelle blik. Belangrijkste criterium: vernieuwing. Dat is wat het bezoek van tevoren weet: al dit werk is vernieuwend. Hoe vernieuwend, hoe goed? Afgezet waartegen? Geen idee, maar het klinkt mooi.

Aan de fotografie zelf ligt het niet. Ja, of je moet je ergeren aan het feit dat het zwaartepunt de laatste jaren verschoof naar dicht tegen de conceptuele beeldende kunst aan kruipende projecten, met de nadruk op nieuwe technologische ontwikkelingen en gevonden beeldmateriaal. Het medium is 'meta' geworden, het is fotografie óver fotografie, waarbij de maker vaak zelf niet eens een camera ter hand nam. Nota bene: dit alles geldt slechts voor een kleine groep, de meeste fotografen gaan gewoon met hun fototoestel op pad en houden zich bezig met licht en kadrering. Maar die behoren dan ook niet tot de voorhoede.

Kasia Klimpel - die wel. Quickscan toont haar project The Grand Tour. Terecht, het is goed én hoopvol. Klimpel plaatste foto's van zelf geknutselde clichélandschappen van karton en papier op internet via programma's als Google Earth. Daar werden de zogenaamde coördinaten die ze had opgegeven, gekoppeld aan specifieke geografische plekken en op echtheid gecontroleerd. Wat bleek: er werden foto's goedgekeurd die niet eens léken op de door Klimpel aangewezen locatie. Blijkbaar is kunst nog altijd in staat door de mazen van het steeds overheersender technologische net te piepen.

Punt is: dit ingewikkelde verhaal is summier terug te vinden in de catalogus en nergens in de tentoonstelling zelf, zodat de argeloze bezoeker in het duister tast. Dat geldt voor alle projecten. De fotografen verdienen het om hier te zijn, maar het is de vraag of Quickscan hun een dienst bewijst. Nergens concentratie, nergens houvast, behalve die aanbeveling: nieuw. Ook die wreekt zich; ingevoerd bezoek zag het werk al eerder en zij die niet zo thuis zijn in de fotografie zullen uit onbegrip hun schouders ophalen. Hap, slik. Weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.