Formulewerk rondom Guardians of the Galaxy is nog steeds fris

Het formulewerk rondom Marvels b-helden is nog steeds een frisse formule, die met zichtbaar veel plezier wordt toegepast. Regisseur James Gunn weet dondersgoed wat de eerste keer werkte en dient hetzelfde opnieuw met grote scheppen op.

Chris Pratt in Guardians of the Galaxy 2.

The Guardians of the Galaxy (2014) was in meerdere opzichten een idiote film. In een wereld waar serieuze superhelden de bioscopen regeerden, kwam regisseur James Gunn met een film rondom Marvels b-garnituur: een groep 'redders van het heelal', onder wie een mopperige wasbeer en een wandelende boom. Zelf nam hij deze types gelukkig ook niet au sérieux: de film omhelsde juist de inherente gekkigheid van het superheldengedoe waar de wereld zo dol op is.

De kijker bleek daar onverwacht veel behoefte aan te hebben: Guardians was dé Amerikaanse zomerhit van 2014 en verdiende meer dan alle andere superheldenfilms dat jaar. Dus is er nu een deel twee. En dat stelt niet teleur, als je tenminste vindt dat een vervolgfilm een eerste deel qua inventiviteit niet per se hoeft te overtreffen.

Gunn weet namelijk dondersgoed wat de eerste keer werkte en dient hetzelfde opnieuw met grote scheppen op: de egocentrische, niet al te handige hoofdpersonages die rustig verder kibbelen tijdens actiescènes, kitscherige jarenzeventigliedjes, maffe felgekleurde buitenaardse werelden en jarentachtignostalgie. Knipoog hier, verwijzing daar, voilà.

Neem bijvoorbeeld Gunns dwarse, anarchistische openingsscène: daarin nemen 'onze helden' het op tegen een monster met veel tanden en tentakels. Ongetwijfeld met zorg ontworpen en voor veel geld met de computer gegenereerd, maar je ziet het amper omdat Gunn niet probeert het gevecht zo vet mogelijk in beeld te krijgen. Hij richt zich op het geliefdste personage uit deel 1, een klein boompje met grote donkere ogen, dat op de voorgrond danst op ELO's Mr. Blue Sky en elk moment geplet dreigt te worden.

Dat soort leuke vondsten, daar drijft de Guardians of the Galaxy-formule op. De grootse gevechten - visueel prima overigens - voelen als iets waar de hoofdrolspelers even doorheen moeten. De rommelige plot over de mogelijke vernietiging van het heelal lijkt bijzaak en de film komt zelfs piepend en krakend tot stilstand wanneer de gesprekken serieus worden. De drammerige rode lijn over familiebanden probeert vooral provisorisch een eenheid te maken van de ruim twee uur camp.

Maar goed, alle gekkigheid weet de zwakke momenten van de film voldoende te compenseren. Het mag dan soms formulewerk zijn, maar het is nog steeds een frisse formule die met zichtbaar veel plezier wordt toegepast. Bovendien komt Guardians of the Galaxy Vol. 2 met een kleine verrassing op het einde: hij blijkt nog te kunnen ontroeren ook.

Guardians of the Galaxy Vol. 2 (actiekomedie). Regie: James Gunn. Met: Chris Pratt, Zoe Saldana, Dave Bautista. 136 min., in 121 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden