Folk verovert Crossing Border

De uitersten van het folkspectrum kwamen dit weekeinde aan bod op het hybride festival in Den Haag. Een groot contrast met de schrijvers.

Van onze medewerker Pablo Cabenda

Als je aspiraties als muzikant verder reiken dan alleen muziek maken, dan zit je op een festival dat al jaren een succesvolle hybride van popmuziek en literatuur presenteert op de goede plek.

Stuart Murdoch bijvoorbeeld. De frontman van de Schotse band Belle & Sebastian, die een zwak toont voor misfits in liedjes als schrijnende korte verhalen, mocht aan het begin van de vrijdagavond van Crossing Border in een interview uitweiden over zijn nieuwe project God Help The Girl – een verzameling verhalende nummers gezongen door drie zangeressen, die uiteindelijk in musicalvorm zal worden gegoten.

Vrijdag beleefde het project zijn live vuurdoop in Den Haag. Zangeressen Catherine Ireton, Celia Garcia en Alex Klobouk brachten met bandleden uit Belle & Sebastian en een ontwapenende charme hun musicalmeidenpop. Fraai, maar de arrangementen en harmonieën waren net wat meer gewoontjes dan wat je van Murdoch gewend bent en de dames zongen soms een tikje tegen de toon aan.

Een primeur was het wel. Net zoals het allereerste optreden van Monsters of Folk, het samenwerkingsproject tussen Americanagrootheden Conor Oberst (Bright Eyes), Jim James (My Morning Jacket) en singer-songwriter M. Ward. De band stond gelijk model voor een genre dat aan gewicht lijkt te winnen op het festival en met Fleet Foxes vorig jaar een stilistisch hoogtepunt beleefde: folk in al in zijn geledingen en met al zijn dwarsverbanden.

Een genre waarbij baard en falset de rigueur zijn geworden. Daar waren Mumford & Sons (baard) oudgedienden Yo La Tengo (falset en baard), Monsters Of Folk (2 x b, 1 x f) en de Belgische troubadour Bony King Of Nowhere (f). De reputatie van het Britse Mumford & Sons – prominente plek voor banjo – is de band vooruit gesneld. Lang voordat het concert begon, stond een rij bezoekers voor een overvolle zaal tevergeefs te wachten.

Het contrast met de oase van rust waar de schrijvers hun opwachting maakten kon haast niet groter. Ging er een foyerdeur open, dan stroomde het geluid van de aanpalende popwereld naar binnen. Dat liet onverlet dat er wezenlijke dingen te berde werden gebracht over het hand- en denkwerk van het schrijverschap. Door de Britse Booker Prize-genomineerde Maria Hyland bijvoorbeeld, die voor haar roman Dit is echt in de huid kroop van een moordenaar. Het verhaal moest een puur transcript zijn van de gedachten van haar protagonist, maar tegelijkertijd subtiel commentaar leveren. Hondsmoeilijk dus.

Of door korte verhalenschrijver Kevin Canty die vertelde dat tijd besteed aan online bridgen ook tijd besteed aan schrijven kan zijn. Een hart onder de riem voor iedere beginnende auteur.

Van daaruit is het een kleine stap naar schrijven-zonder-te-schrijven. De Marokkaanse verhalenverteller (en Paul Bowles-protegé) Mohamed Mrabet is analfabeet maar geldt als de ‘auteur’ van de meest indrukwekkende Marokkaanse sprookjes in een eeuwenoude orale traditie. Live ben je er echter getuige van hoe een andere orale traditie bijna kopje onder gaat, als de tolk met een zo’n warrig verhaal komt dat je na afloop van het interview maar een fractie van Mrabets achtergrond hebt kunnen meepikken.

Wel uit de de verf kwam Grizzly Bear. In de grote zaal van de Koninklijke Schouwburg lijkt de eigenzinnige Amerikaanse artfolkband (geen baarden, geen falsetten) eindelijk zijn niche te hebben gevonden. Van de woeste erupties in I Live With You tot de breekbare a capella samenzang in All We Ask creëerde de band voor je ogen een muzikaal bouwwerk van intense schoonheid, kracht en controle.

Hetzelfde deed Sleepy Sun op zaterdag. De psychedelische rockers uit San Francisco kwamen met een onaardse combinatie van tempowisselingen, gitaargalm en de zang van Rachel Williams. Het resulteerde in een overrompelend geheel dat achtereenvolgens bruut en teder aandeed.

Daarbij vergeleken was het concert van Monsters Of Folk, de grote publieksfavoriet, een stuk voorspelbaarder. De giganten van de Americana speelden hun liedjes doorleefd, zelfverzekerd maar ook traditioneel tot in de haarvaten. Monsters Of Folk schiep op het podium een conventionele wereld waarin een man alleen zijn zieleroerselen aan een akoestische gitaar toevertrouwt, en mannen samen gezellig rechttoe rechtaan doorrocken op een standaard bluesschema. Het het andere uiterste van het folkspectrum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden