Flute Concertos. Dalbavie, Jarrell en Pintscher

Wolken zilverstof wegblazen * * *

Als Emmanuel Pahud ook maar een beetje lijdt aan 'jalousie de métier', is hij zich een paar jaar geleden rotgeschrokken van Sharon Bezaly.
Hij, Pahud, had een sterrenstatus als fluitsolist. En opeens was daar zij, Bezaly, de jonge Israëlische die compositieopdrachten voor nieuwe fluitmuziek bij bosjes verstrekte. Toen ze ook nog het jawoord gaf aan de baas van het Zweedse platenlabel Bis, zette ze Pahud, discografisch gesproken, op een onoverbrugbare achterstand.

Gelukkig voor Pahud onderhoudt hij goede betrekkingen met EMI. De Frans-Zwitserse fluitist, gepokt en gemazeld in de Berliner Philharmoniker, mocht een cd opnemen met drie gloednieuwe, maar lastig te slijten concerten. Misschien kunnen de leden van het Nederlands Fluitgenootschap hun consumenteninvloed doen gelden, want waard zijn Pahud en het Orchestre Philharmonique de Radio France het zeker.
In de getemperde moderniteit van de Fransman Marc-André Dalbavie klinkt Pahuds fluit als een uitvergroot orkestinstrument dat wolken zilverstof wegblaast.

De Zwitser Michael Jarrell construeerde een kleurenmachine voor dubbeltonen, ruis- en plopeffecten. De Duitser Matthias Pintscher beschouwt de fluit als het verlengstuk van luchtpijp, strot en lippen. Het hijgen, puffen, fluisteren en rebbelen wordt door hem tot een hogere orde verheven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden