Fluisterzacht, soms zelfs té

Amsterdam Als er één ding is waar het Cleveland Orchestra goed in is, dan is het fluisterzacht spelen. Dat moet de verdienste zijn van Franz Welser-Möst, de Oostenrijker die sinds 2002 de artistieke leiding voert over het orkest, dat geldt als een van de beste van Amerika....

Welser-Möst schuwt het contrast niet, en dat geldt zowel voor zijn muzikale benadering als voor zijn programmakeus: bij het Amsterdamse optreden combineerde hij Beethovens Vijfde, met voorsprong het bekendste werk uit het ijzeren repertoire, met het eigentijdse, 25 minuten durende Chor van Jörg Widmann.

In combinatie met de toegift, het voorspel van Wagners Lohengrin, werd het een erg Duits programma. Maar de 49-jarige dirigent slaagde erin zwaarte op afstand te houden.

Dat bleek al bij het onaardse fluïdum dat hij de strijkers ontlokte in de eerste van Debussy’s Nocturnes. In het werk van Widmann ging het nog subtieler toe, met instrumenten die ongemerkt klankkleuren doorgaven aan elkaar. Widmann past in Chor de Bolero-truc toe, door de uiterst karige muziek allengs uit te laten groeien naar spectaculair orkestgeweld. Het gaat alleen met wat meer omwegen, en de vervuilde filmmuziek aan het slot werkt als een anticlimax.

In Beethovens symfonie hield Welser-Möst het gaspedaal diep ingedrukt, wat tot een uitvoering met een grote stuwkracht leidde. Hij wist de orkestklank perfect af te stemmen op de akoestiek van het Concertgebouw, op die ene passage na waar hij de pizzicati spelende strijkers zo zacht liet fluisteren dat ze verdwenen in de begeleiding.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden