Flegma Rizzi fataal bij Stravinsky

Werken van Haydn, Bruch, Debussy en Stravinsky door het Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. Carlo Rizzi. De Doelen, Rotterdam. 21 nov....

Dirigent Carlo Rizzi doorstond zijn Matineedebuut begin deze maand met Verdi, Verdi en nog eens Verdi. Bijna vijf uur lang duurde de Don Carlos die hij in de meest compleet denkbare versie dirigeerde. Afgelopen vrijdag stond Rizzi in De Doelen voor het Rotterdams Philharmonisch Orkest met een uitgelezen programma dat zich in een mooie boog om de verschillende hoeken in het symfonische repertoire krulde: van een klassieke Haydn-symfonie naar het romantische Vioolconcert van Bruch, via de anti-romantische Debussy naar de neoklassieke Symphony in C van Stravinsky.

Rizzi liet zich niet kennen als een man van extremen. Hij bijt zich niet fanatiek in partituur vast en voert die uit alsof hij een tijdgenoot van Haydn of Bruch was. Muziek hoort zo te zien voor hem bij de aangename kanten van het leven en met zo'n air van gemak en savoir de vivre voert hij haar ook uit. Dat daar een gedegen studie aan vooraf is gegaan, is niet iets waarmee hij zijn publiek lastig zal vallen.

Zijn Haydn (in dit geval de Symfonie nr. 60 Il distratto) is volslank met goed geprofileerde rondingen, licht maar niet spichtig en zijn tempi hebben een vanzelfsprekende natuurlijkheid. Het presto was niet overmatig snel en vooral zo gekozen dat alle noten nog afzonderlijk hoorbaar waren. Met eenzelfde wellevendheid begeleidde Rizzi de jonge violist Julian Rachlin in het Vioolconcert van Bruch, waarbij hij het orkest aan het begin opvallend lang op de achtergrond hield om pas later echt uit te pakken. Die aanpak kwam ook het expressief-zangerige en moeiteloos-trefzekere spel van Rachlin ten goede, die net als Rizzi een volkomen natuurlijke, onproblematische relatie met Bruchs muziek heeft.

De verhouding tussen Rizzi en Stravinsky is daarentegen iets minder probleemloos. De klassiek opgezette Symphony in C, waarbij Stravinsky naar verluidt partituren van Haydns symfonieën op zijn werktafel had liggen, was natuurlijk een fraaie muzikale reflectie op het begin van het concert. Maar de wat flegmatische benadering die bij Haydn gunstig uitwerkte, had bij Stravinsky een tegenovergesteld resultaat. De precisie op onderdelen had een verlammende werking op de spanning op grotere schaal. De abrupte wendingen waren net niet scherp genoeg, in de dansante passages verloor Rizzi het van de zwaartekracht en het leek net alsof zijn reactievermogen telkens een fractie te traag was. Alsof Stravinsky vals grijnzend een spel speelde dat hij net iets beter beheerste dan Rizzi.

Pay-Uun Hiu

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden