recensie Fleetwood Mac

Fleetwood Mac brengt minder hoogtepunten dan je mag verwachten van een Pinkpop-afsluiter ★★★☆☆

Het was Stevie Nicks die het concert glans gaf.

Stevie Nicks van Fleetwood Mac, maandag op Pinkpop. Beeld Ben Houdijk

Fleetwood Mac

Pop

★★★☆☆

10/6, Pinkpop, Landgraaf

De vijftigste editie van Pinkpop werd afgesloten door een band die in 1971 ook al door Jan Smeets naar Limburg werd gehaald: Fleetwood Mac. Toen was dat nog vooral een Britse bluesband. Sinds de komst van het Amerikaanse duo Lindsey Buckingham en Stevie Nicks staat de naam Fleetwood Mac voor wonderschone popliedjes (Dreams, Rhiannon, Everywhere), voor een van de bestverkopende albums uit de popgeschiedenis (Rumours, 1977), maar ook voor veel onderling geruzie en wisselingen in de band.

In het Fleetwood Mac dat maandag naar Landgraaf afreisde geen Lindsey Buckingham – die is anderhalf jaar geleden door zijn oude partner Stevie Nicks ontslagen. Wel zong Christine McVie mee en was Buckingham vervangen door niet één, maar twee gitaristen: Neil Finn van Crowded House en Mike Campbell van Tom Petty’s Heartbreakers. Geweldige muzikanten, maar zelfs samen deden zij Buckingham niet vergeten. Diens gitaarpartijen lieten zich niet imiteren, en zijn zang al helemaal niet.

Dat had drummer en bandleider Mick Fleetwood al een klein beetje voorzien. Typische Buckingham-nummers als Big Love en Tusk waren van de setlijst gehaald en de oude bluesrocker Black Magic Woman kwam juist terug.

Maar toch, het Fleetwood Mac dat Pinkpop afsloot, is een andere band geworden en het optreden kwam stroef op gang. Dreams werd een beetje vals gezongen, de hoge noten van Nicks en McVie kwamen uit de kelen van achtergrondzangeressen en het duurde even voordat die onopvallend in de geluidsmix waren gestopt.

Het publiek reageerde aanvankelijk wat lauwtjes. Pas toen de belletjes in het intro van Everywhere over het veld dwarrelden, leefde iedereen op. Mobieltjes gingen de lucht in en het hele veld zong de koortjes mee.

Die goede sfeer hield de band vast tijdens Rhiannon, waarna het concert behoorlijk inzakte. Mick Fleetwood onderbrak World Turning voor een eindeloze en vooral doodsaaie drumsolo, en de oude bluesriffs van Oh Well werkten in 1971 vast beter dan nu.

Het was Stevie Nicks die het concert glans gaf. Eerst ter ondersteuning van Neil Finn, die wel erg schor Don’t Dream It’s Over ten gehore bracht – het moet Fleetwood Mac toch te denken geven dat het liedje met de meeste bijval niet van henzelf is, maar van Crowded House – en daarna alleen in het immer prachtige Landslide.

Het was mooi, maar te weinig voor een band met de statuur van Fleetwood Mac. Zo veel hits, die zo karig over de set verspreid leken. Tijdens Go Your Own Way zonder Buckingham kreeg je zelfs even het idee dat je naar een coverband keek.

Misschien wel het hartverwarmendste nummer was Free Fallin’, in de toegift. Ook al geen liedje van Fleetwood Mac, maar van Tom Petty. Op het scherm werden immense beelden van de in 2017 overleden rockmuzikant getoond en op het podium kreeg gitarist Mike Campbell een momentje.

Maar het was opnieuw Stevie Nicks die het nummer prachtig naar zich toe zong. Zij was onmiskenbaar de grote ster van een optreden dat minder hoogtepunten kende dan je van een afsluiter van dit jubilerende Pinkpop mocht verwachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden