AlbumrecensieFleet Foxes

Fleet Foxes combineren op Shore het beste van hun eerdere albums ★★★★☆

Dinsdag om 15.31 uur, samenvallend met de herfstequinox, gaven de streamingdiensten Shore van Fleet Foxes vrij: het eerste echte najaarsalbum van 2020, van de folkband uit Seattle die inderdaad ‘herfstig’ mag heten.

Shore (pas in februari 2021 fysiek te koop) is nummer vier van de groep rond Robin Pecknold. Het verschijnt drie jaar na Crack-Up, een mooi album dat toch het minst geliefde van de band werd, want: ‘moeilijk’, vol onversneden jazz- en prog-fantasieën.

Pecknold biedt nu in veel opzichten het beste van beide werelden: het gevoel voor melodie van het titelloze debuut (2008) en het avontuur van Crack-Up, maar nu zonder de prog- en jazzpretenties (alleen Cradling Mother, Cradling Woman is wat te taai).

Het draait weer om de liedjes en de samenzang. De songs zijn complexer en gelaagder dan ze lijken, alleen vóélt het niet meer zo: Sunblind, Featherweight, A Long Way Past the Past, ze voelen aan als klassieke Fleet Foxes-songs, maar ook als weldadige, optimistische West Coast-pop van kort na 1970. Ze ademen een innerlijke rust die je bij Pecknold niet eerder voelde.

Het staat hem prima op dit bloedmooie Fleet Foxes-album, tevens soundtrack bij een film die op de bandsite en op YouTube te zien is.

Fleet Foxes

Shore

Pop

★★★★☆

Anti/Epitaph

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden