Review

Flauwe Going in Style blijft stijf krakend overeind

De film over ouderen in de hedendaagse samenleving had harde noten kunnen kraken, maar doet vooral lollig. Storend is ook die typisch geforceerde Hollywoodmanier van omgaan met ouderdom.

Alan Arkin, Morgan Freeman en Michael Caine in Going in Style.

Geef ze eens ongelijk, de straatarme boezemvrienden die in Going in Style op hun oude dag een bank overvallen. Joe (Michael Caine) dreigt zijn huis te verliezen dankzij een misselijke hypotheekregeling die hem ooit door zijn bank is aangesmeerd. De fabriek waar hij, Willie (Morgan Freeman) en Albert (Alan Arkin) dertig jaar hebben gewerkt gaat dicht, terwijl er van hun pensioenfonds niets overblijft: opgeslorpt door het megaconcern waartoe ook Joe's bank behoort. Bovendien heeft Willie dringend een nieuwe nier nodig, terwijl hij door zijn belabberde ziektekostenverzekering onder aan de wachtlijst bungelt.

Logisch dat de allerminst criminele kameraden tot verregaande maatregelen besluiten. De strekking van Going in Style, naar een vrijwel vergeten komedie uit 1979, is helder: een samenleving die dermate slecht voor zijn ouderen zorgt, krijgt uiteindelijk de rekening gepresenteerd.

Going in Style

Komedie
Regie: Zach Braff
Met Michael Caine, Morgan Freeman, Alan Arkin, Ann-Margret, Christopher Lloyd
96 min., in 80 zalen

Dat had kunnen resulteren in een film die op een kluchtige manier harde noten kraakt over de Amerikaanse maatschappij, maar regisseur Zach Braff (Garden State) en scenarist Theodore Melfi (Hidden Figures) kozen een andere route. Alle onderliggende ernst ten spijt, doet de film vooral lollig met drie oudjes die zonder enige misdaad-ervaring toch hun slag willen slaan.

Met het los uit de pols acterende trio Arkin, Freeman en Caine - de laatste twee prima op elkaar ingespeeld na Christopher Nolans Batman-trilogie én de goochelaars-zetten-een-kraak-films Now You See Me 1 en 2 - kan het nooit helemaal misgaan. Zelfs niet wanneer Joe en Willie na een chaotische winkeldiefstal ontsnappen op een scootmobiel, Willie voorop in het boodschappenmandje. Leuke bijrol ook voor Christopher Lloyd, als semi-seniel warhoofd in de bejaardensoos.

Evenwel zorgen de meeste grappen hoogstens voor een flauwe glimlach, terwijl de film zelf stijf en krakend overeind komt zodra de humor plaatsmaakt voor actie.

Storend is ook die typisch geforceerde Hollywoodmanier van omgaan met ouderdom: zo verslonsd als de mannen erbij mogen lopen, zo opvallend chirurgisch glad getrokken zijn de wangen van actrice Ann-Margaret, die als Alberts liefje de enige vrouwelijke rol van substantie heeft. Hun seks blijft buiten beeld, tot ze na het hoogtepunt verzadigd naast elkaar neerploffen, de deken keurig tot aan hun borst trekkend, zij half aangekleed; alsof ook maar een centimeter bejaard bloot het kijkplezier onmiddellijk zou bederven. Tot zover de waardigheid van de senior, in deze verwaarloosbare routineklus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden