Review

Finesse ontbreekt in verfilming 'Sonny Boy'

AMSTERDAM - Was Sonny Boy fantasie, dan zou je adviseren het drama te temperen, om de kijker niet te overspoelen. Maar de onwaarschijnlijke liefdesgeschiedenis tussen een Hollandse moeder van vier kinderen en een 17 jaar jongere Surinaamse student voltrok zich echt, tijdens de crisisjaren, en eindigde ongenadig wreed in de Tweede Wereldoorlog. Journaliste Annejet van der Zijl speurde uit schaarse bronnen de feiten bijeen, en tekende die even geserreerd als meeslepend op in haar boek Sonny Boy, uit 2004.

Scène uit Sonny Boy

De verfilming van het werk was een megaoperatie, daar het verhaal zich afspeelt op twee continenten, en tal van locaties, variërend van het Suriname van de jaren twintig tot de concentratiekampen van Hitler. Een prachtig Paramaribo is het, dat in de openingsscènes wordt opgetrokken, en waarin Waldemar door de bruine rivier soepel naar huis zwemt. Als zijn moeder hem op de gevaren wijst - krokodillen, onderstroom - antwoordt het jongentje; 'het water is mijn vriend', met het soort onnatuurlijke nadruk waaruit valt op te maken dat die waterliefde later in de film nog van pas zal komen. Waar je hoopt op een kalm opgebouwd en gelaagd begin, tekent regisseur Maria Peters het karakter van haar hoofdpersonage slechts in klare lijn. Haast, heeft ze: we moeten met de stoomboot naar Nederland, waar Waldemar gaat studeren. Daar volgen we alvast de voorgeschiedenis van zijn aanstaande liefde, Rika, die zich in sneltreinvaart los maakt van de strenggelovige en overspelige vader van haar kinderen. Ze begint na haar scheiding een pension in Scheveningen, Waldemar komt inwonen.

Emoties en handelingen onderstreept in plaats van gesuggereerd
Het scenario volgt goeddeels de lineaire opzet van het boek, en hakt de geschiedenis in gecondenseerde brokjes waarin emoties en handelingen worden onderstreept in plaats van gesuggereerd. Dat de film daarbij niet strandt, ligt aan de hoofdrolspelers Ricky Koole en Sergio Hasselbaink, die elkaar in presentie goed aanvullen; de eerste kwetsbaar en uitbundig, de tweede fier en gereserveerd. Tegelijk maakt de wijze waarop de kleurling Waldemar in Nederland wordt ontvangen, en het venijn waarmee de Hollanders worden afgebeeld - een naar, racistisch en bekrompen volk waren we - van Sonny Boy een opmerkelijke film. Want al is haar regie op veel momenten matig, Peters trekt wel een spiegel op die in de vaderlandse cinema nog ontbrak.

Houterig
Vreemd is dat de regisseur, die eerder Kruimeltje en Pietje Bell maakte, juist kinderen houterig laat acteren. Het budget (zo'n 6 miljoen euro) werd gespendeerd aan groots bedoelde, maar net niet overtuigende explosies en luchtaanvallen, en ook op klein niveau ontbreekt finesse; waarom hebben die Duitsers zo'n zwaar Nederlands accent? Peters maakt voortdurend keuzes die het realisme ondergraven: waarom toch al die bekende acteurs laten opdraven voor piepkleine rollen? Twee tellen Martijn Lakemeier en Anneke Blok - het zal vast imponeren op de poster, maar in de film zelf leidt het af, alsof je even Oorlogswinter binnenwandelt. Wanneer het lot de drie hoofdpersonages uiteenslaat - liefdeszoon Sonny Boy maakt nu ook deel uit van de vertelling - komt dat de film niet ten goede: die versnippert verder. Een musical lijkt Sonny Boy op doek soms wel, maar dan zonder liedjes (op één na, gezongen door Koole). Gevoelens gaan onverhuld, ook achter in de zaal moet men alles kunnen volgen.

'Het water is mijn vriend', zegt Waldemar trots, nu tegen de Nationaal Socialist die hem tijdens een verhoor zonder effect onder water houdt. Dan kun je nadrukkelijk het predicaat 'waar gebeurd' op je film plakken, maar zo praten mensen niet.

Sonny Boy

  • Oordeel van de recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.