Finaleplaats moet lukken met Douwe Bobs smakelijke americana

Slow Down klinkt als Betere Popmuziek Van Nu

Douwe Bob gaat naar het Eurovisie Songfestival zoals het zou moeten, volgens ons althans en voor wat dat waard is: met een nummer dat is geschreven zoals hij dat ook normaal voor een eigen album zou doen, dat 3fm prima kan draaien zonder dat de dj gaat giechelen bij de afkondiging, kortom, dat klinkt als Betere Popmuziek Van Nu.

Douwe Bob. Beeld epa

In 2016 wil dat zeggen dat het nummer mag klinken als wat The Eagles in 1978 zouden fabriceren voor een toen frisse countrypopster als Linda Ronstadt. Smakelijke, lekker dik en vol geproduceerde Californische americana, met een warmhoudende hoeveelheid mooie laagjes, gitaartjes, hammondorgeltje, piano, bas, die allemaal subtiel hun eigen kant op kuieren in een glanzend gepolitoerd geheel. Een ideaal dekbedje voor Douwe Bobs prettig toegeknepen Tom Petty-stem, die aanvoelt of je velours tegen de haartjes in strijkt.

Tekst gaat verder na video

Lees ook:

Douwe Bob noemt Slow Down 'een protestnummer tegen zichzelf'. Lees hier het nieuwsbericht over de presentatie van het nummer.

Hooks tellen we ook - van die opvallende dingen in een nummer die je direct bij de revers grijpen, hallo, nu even de aandacht. Al zijn het er niet veel. De eerste is het introotje, een tikkende wekker, prima attentiewaarde, en nu even stil jongens. Dan het bruggetje naar het refrein, een pakkend melodietje. Het woord 'brother', dat gaat ook werken. Een bescheiden sterrol voor een slidegitaar. Het korte hik-stiltetje dat daar op volgt. En de tempovertraging waar het nummer toepasselijk mee eindigt - de tekst gaat tenslotte over, sorry voor het woord, onthaasten.

Maar misschien is de goed gevonden groove wel het sterkst: heerlijk relaxte mid-tempo, een dikke leren bank in cognackleur. Die zit een beetje in de hoek van Baby when you're gone, van Bryan Adams en Mel C - het begin doet daar zelf een beetje aan denken, op de een of andere manier, al werkt dat nummer een beetje meer naar de opwinding toe. Of aan Stumbelin' in, van Chris 'Smokie' Norman en Suzi Quatro, ook zo'n lekker seventiesnummer dat je al voortsjoekend meesleept. Zonder ergens in het bijzonder naartoe te gaan, trouwens, want het nummer moet het niet hebben van de opbouw naar een climax van de verschroeide aarde, ofzo.

Een klein beetje saai wel, daardoor, maar het is het type song waarbij de reis zelf belangrijker is dan het einddoel. Een plaats in de finale en een plek op de betere Europese popradio, komende zomer, moet er wel in zitten.

Douwe Bob Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.