Films die u deze week wel/niet moet zien

Wekelijks selecteert de Volkskrant films die u niet mag missen. En een aantal die u met gerust hart kunt overslaan. Deze week: White God, Mees Kees op de planken en Gooische Vrouwen 2.

Beeld .

White God

De moeder van de dertienjarige Lili vertrekt voor drie maanden naar Australië en Lili gaat samen met haar hond Hagen bij haar vader Dániel wonen. Het tienermeisje en het dier zijn onafscheidelijk. Om het kweken van rashonden te stimuleren, heft de overheid een zware belasting op het houden van bastaards. En Hagen is geen rashond. Lili doet er alles aan om haar hond te kunnen behouden, maar haar vader vindt het te duur en laat het dier op een onbewaakt moment achter op straat. Zodra Lili erachter komt is ze woedend en loopt ze alle straten in het gure Boedapest af, maar Hagen lijkt onvindbaar. Nadat hij in aanraking komt met de hondenpolitie en allerlei gure types die hem willen klaarmaken voor vechtwedstrijden, sluit hij zich aan bij een groep zwerfhonden die zich klaarmaakt voor een opstand tegen de mens. Lili is de enige die deze oorlog kan stoppen.

'De verbeelding stroomt vrij in White God, en vertrouwde genrewetten monden uit in een wereld die alleen in deze ene, wonderbaarlijke film bestaat', schrijft Kevin Toma in zijn recensie. Hij doelt daarmee op de harde overgang binnen de film: in het begin is alles erop gericht je volledig in Hagens lot te betrekken en dat lukt wonderbaarlijk goed, aangezien het toch een hond betreft. Maar halverwege wordt een ander pad gekozen: vol bloed, duisternis en doorgesneden kelen. Toma: 'adembenemend, hoe stoutmoedig White God met genres stoeit, en hoe de Disney-achtige plot overloopt in volbloed horror en sociaal commentaar, zonder dat de vaart of spanning verloren gaat.' De muziek, de Tweede Hongaarse rapsodie van Lizst, helpt mee bij het creëren van de unieke sfeer waar deze film mee doorspekt is.

Het Hongaarse White God won op het filmfestival van Cannes de prijs van Un Certain Régard en een Dog Palm, een speciale award voor de honderden honden die ik de film voorkomen. Na de opnames hebben zij overigens allemaal een nieuw huis gevonden door een speciaal adoptieprogramma.

Mees Kees op de planken

Na Mees Kees en Mees Kees op Kamp is er nu Mees Kees op de planken, het derde en laatste deel in de filmreeks over de leuke invalleraar met onconventionele lesmethoden.

Wie herinnert zich groep acht van de basisschool niet? De spanning rondom de Cito-toets, het bezoeken van opendagen van middelbare scholen, de dromen over een nieuw meer volwassen leven, afscheid nemen van klasgenootjes en natuurlijk de eindmusical. En dat is precies waar de klas van Mees Kees zich mee bezighoudt in Mees Kees op de Planken.

De klas heeft al weken zin in de voorbereidingen voor de musical, totdat de leerlingen er achter komen dat de directrice Dreus (gespeeld door Sanne Wallis de Vries) een saai middeleeuws toneelstuk heeft uitgekozen. De meester komt met een 'typische Mees Kees oplossing' en maakt er iets totaal anders van, wat alleen in de verste verte nog een beetje op het originele idee lijkt. Als Dreus er achter komt is ze woedend en stuurt ze Mees Kees naar de kleuters.

Pauline Kleijer schrijft in haar recensie dat je bijna zou vergeten dat er serieuze problemen voorkomen in de Mees Kees-reeks omdat de toon zo vrolijk is. 'Toch is dat verstopte leed ook de kracht van de films: op vriendelijke, onnadrukkelijke wijze gaat het over grote en kleine zaken als vriendschap, schaamte, angst en rouw.' In het eerste deel, Mees Kees, uit 2012 lag de moeder van Tobias hele dagen in bed, geveld door een depressie na het overlijden van haar man.
'Mees Kees op de planken is de luchtigste en tegelijk ook de volwassenste film van de drie.'

De Mees Kees films zijn gebaseerd op de populaire jeugdboeken van Mirjan Oldenhave. Mees Kees op Kamp werd zelfs bekroond met de platina film, wat betekent dat er meer dan 400.00 bioscoopbezoekers op af kwamen. Kleijer: 'Nu de jonge hoofdrolspelers ouder worden en Kees eindelijk zijn diploma heeft gehaald, wijst alles erop dat er geen vierde film zal worden gemaakt. Jammer, maar je kunt de tijd nu eenmaal niet stilzetten.'

Gooische Vrouwen 2

Na een bezoekersaantal van ruim twee miljoen voor de film Gooische Vrouwen (2012) kon een tweede deel natuurlijk niet uitblijven. Maar kan je nog wel iets nieuws bedenken na deel één en vijf tv seizoenen?

De vier vriendinnen Cheryl, Roelien, Anouk en Claire hebben nog altijd problemen, ondanks (of misschien juist dankzij) hun villa's in het luxe Gooi. Voor Cheryl (Linda de Mol) is de maat vol als haar man, volkszanger Martin, haar voor de zoveelste keer bedriegt. Ze vraagt een echtscheiding aan. Anouk (Susan Visser) is ook nog steeds ongelukkig in de liefde en dreigt een eetprobleem te ontwikkelen, Roelien (Lies Visschedijk) gaat in op een huwelijksverzoek van Evert en Claire (Tjitske Reidinga) kom totaal onherkenbaar terug uit Burkina Faso. Duidelijk tijd voor een reisje dus. En wel naar de besneeuwde bergtoppen van Oostenrijk.

'De dramatische ontwikkeling is minimaal; iedere vrouw maakt een knik mee in haar relatie, er wordt gehuwd, er gaat iemand dood, dit alles willekeurig en in hoog tempo; en toen en toen en toen', schrijft Bor Beekman in zijn recensie. 'Er kleeft iets gemakzuchtigs aan GV2. Waarom dat midden in de film geplakte, overbodige gesponsorde tripje naar Oostenrijk? Waarom die zielloze (après-)skiscènes? Een avontuur in Burkina Faso had, gezien het script, zoveel meer voor de hand gelegen. Is dat uit gebrek aan budget? Je kunt het je niet voorstellen.'

Toch leeft de film tegen het einde nog op. Net op het moment dat je een lauwe feelgoodontknoping verwacht ontstaat er een vitaal eindspel. Mét een mespuntje oprechte emotie. 'Het kan dus wel.'

Met het aantal bezoekers komt het hoe dan ook goed: alleen voor de voorpremières, dus nog voor de officiële release, werden al ruim 100.000 kaartjes verkocht. En ja, ook dit keer zijn er genoeg lady nights rondom de première georganiseerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden