Columnfloortje smit

Films als ‘In the Heights’ zijn nog zo zeldzaam dat iedereen zichzelf erin gerepresenteerd wil zien

 Jon M. Chu, regisseur van 'In the Heights'. Beeld Getty Images
Jon M. Chu, regisseur van 'In the Heights'.Beeld Getty Images

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Regisseur Jon M. Chu zit eerst nog te glunderen als interviewer Felice León hem feliciteert met In the Heights, een vrolijke musical over een latino-wijk in New York. Maar dan komt haar eerste echte vraag. ‘Als zwarte vrouw van Cubaanse afkomst, woonachtig in New York, zou het merkwaardig zijn als ik niet zou beginnen over het feit dat de hoofdrolspelers vooral lichtgekleurde, bijna witte latinX (de inclusieve spelling die latino en latina vervangt, red.) zijn. Hoe zie jij het gebrek aan donkere acteurs?’

Nou. Eh. Dat was wel ‘iets waar ze het over gehad hadden’. Ja. Hm. De woorden ‘educate myself’ en ‘good conversation to have’ vielen – zinnen die linkse Amerikanen vaak gebruiken als ze op latent racisme worden aangesproken.

Het verging de acteurs niet veel beter. Geen idee wat die nou precies proberen te zeggen: Leslie Grace begon iets onsamenhangends over kansen en representatie en diversiteit. ‘Er waren wél donkere acteurs bij de audities’, probeerde Melissa Barrera vervolgens, die niet leek te begrijpen dat dat de vraag alleen maar prangender maakte.

Hier hadden de publiciteitsmedewerkers hen duidelijk niet op voorbereid. Niet gek: in In the Heights wordt diversiteit juist omarmd. Eindelijk een film met een volledige latinX-cast, over hún wortels en worstelingen. Gemaakt in Hollywood, waar het afgelopen decennium slechts 4,5 procent van alle rollen met tekst naar hen ging. En dan zitten die onbekende acteurs daar, minderheden die blij zijn met een kans, en moeten zich verantwoorden vanwege gebrék aan diversiteit.

Toch: gezien racisme op basis van huidskleur een heet hangijzer is binnen de gemeenschap en films over het algemeen eerder lichtere mensen van kleur casten, had León wel een punt. Producent Lin-Manuel Miranda, bekend van inclusieve hitmusical Hamilton, bood na het viraal gaan van het filmpje zijn excuses aan. ‘Ik hoor de pijn en de frustratie over colorisme (discriminatie binnen een bevolkingsgroep op basis van lichtere of donkerdere huid, red.) en het niet gezien worden.’

Buigen voor pestkoppen die op alle slakken zout leggen, zoals de rechtse talkshowpresentator Bill Maher vervolgens vond? Welnee, Miranda erkende gewoon dat hij ergens te weinig oog voor had gehad. Maar daar kun je hem ook niet te hard op afrekenen. Het probleem is dat verhalen als In the Heights nog zo zeldzaam zijn dat iedereen zichzelf gerepresenteerd wil zien, maar je kunt daar niet één man of één film verantwoordelijk voor maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden