Filmmakers mopperen over ‘Hollywood’

Meryl Streep is in topvorm in de Hollywood-productie The Devil Wears Prada. Maar in Venetië bestaat ook nog aandacht voor prachtige cinefiele producties als die van Tsai Ming-liang....

Meryl Streep is overal. Tegenover het festivalpaleis hangt een reeks posters met haar hoofd erop, het terras van Hotel Excelsior – het zakencentrum van het festival – is van Streeps gezicht vergeven, en de populaire bladen hebben de eerste foto’s van La Streep op een boot al afgedrukt: de tweevoudig Oscarwinnares is in town.

Er zijn van die rollen die al voor opwinding zorgen voordat de betreffende film goed en wel te zien is geweest. De rol van Streep in The Devil Wears Prada, naar de bestseller van Lauren Weisberger, is er zo een.

Streep speelt in de onderhoudende en bijtende zedenschets van David Frankel de ijskoude en snobistische Miranda Priestley, de hoofdredacteur van een modeblad – een personage dat is gemodelleerd naar de Britse mode-bobo Anna Wintour, die sinds 1988 de scepter zwaait bij Vogue.

The Devil Wears Prada is eersteklas snoepgoed voor iedereen die van glamour houdt. Met Streep in topvorm – zij laat steeds vaker zien dat zij veel meer in huis heeft dan indrukwekkende huilbuien.

Weergaloos is de verbetenheid waarmee Streep steeds weer bij binnenkomst haar haute couture-jasje op het bureau van de secretaresse dondert, evenals de nuffige blik waarmee ze aan haar bediende vraagt of ze binnen drie uur ‘de nieuwe Harry Potter’ kan regelen. Nee. Niet het boek uit de winkel, maar het nog niet uitgegeven manuscript van het volgende boek dat haar dochters alvast willen lezen.

De aandacht voor Meryl Streep en andere Hollywood-sterren leidt niet alleen tot tevreden gezichten. In de wandelgangen klinkt hardop de vraag of het nog zinvol is om voor een Venetië-première van een cinefiele productie zoveel overhoop te halen als die op het festival niets meer kan worden dan een decorstuk in een Hollywood-etalage.

‘Het kost ruim 120 duizend euro om een film te presenteren’, bevestigt Wouter Barendrecht van Fortissimo Films, die handelt in filmrechten en die in Venetië ook aanwezig is als executive producer van enkele belangwekkende films, waaronder I don’t want to sleep alone van Tsai Ming-liang. ‘Er moet speciaal een Italiaanse print worden gemaakt. We huren internationale publiciteitsagenten in. Hotelkamers. Noem maar op.’

De galapremière van I don’t want to sleep alone bevestigde dat er onder festivalbezoekers nog altijd een grote cinefilie bestaat. Het publiek – genodigden, journalisten en aankopers – trakteerde Tsai Ming-liang al bij binnenkomst op een ovationeel applaus, dat de Gouden Leeuw-winnaar van 1994 (met Vive l’amour) zichtbaar ontroerde.

De opwinding werd nog groter toen I don’t want to sleep alone een onvervalste, fraaie Tsai-film bleek te zijn, vol wonderschone liedjes, onvervulde verlangens en zompige locaties. Na afloop moest de Taiwanese regisseur zich een weg banen langs cinefielen die met hem op de foto wilden. Het leek Hollywood wel. Maar dan heel anders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden