Filmgodin Claudia Cardinale aan de Zeeuwse kust

In de jaren zestig en zeventig was ze het Italiaanse antwoord op Brigitte Bardot. Actrice Claudia Cardinale is nu 78 en nog volop actief. Ze is ere-gast op Film by the Sea in Vlissingen, waar ze een oeuvreprijs krijgt.

null Beeld Adriaan van der Ploeg
Beeld Adriaan van der Ploeg

Haar naam zingt al dagen rond over de Vlissingse strandboulevard, maar nu is ze er dan toch echt, als eregast van filmfestival Film by the Sea. Claudia Cardinale (78), filmgodin.

Hoewel, filmgodin: de in Tunesië geboren Italiaanse, die eeuwige roem vergaarde met rollen in klassieke meesterwerken als Visconti's Il gattopardo (1963), Fellini's 8¿ (1963) en Werner Herzogs Fitzcarraldo (1982), haalt die sterrenstatus graag persoonlijk onderuit. Ze haat divagedrag, bodyguards vindt ze overbodig, haar make-up - opgetekende wenkbrauwen, eyeliner à la 8¿ - verzorgt ze zelf; het Armani fonkel-truitje dat ze in Vlissingen draagt, oogt even chic als simpel.

Hoe haal je zo'n legende naar Zeeland? Vooral met wat geduld, volgens het festival. Zeven jaar geleden werd Cardinale al eens uitgenodigd; toen kon ze niet komen vanwege filmopnamen. Anders dan menig actrice van haar leeftijd is Cardinale volop actief: vrijwel jaarlijks speelt ze in twee producties. Dat vindt ze ook zelf tamelijk ongelooflijk. 'Zodra een actrice 60 wordt, is het meestal hup weg, maar op mijn 78ste werk ik nog steeds non-stop. Gelukkig maar. Ik heb die energie nodig.'

Cardinale gaat straks met een prijs naar huis: de Grand Acting Award voor haar gehele oeuvre, die eerder onder meer door Morgan Freeman, Ben Kingsley en (vorig jaar) Monic Hendrickx werd gewonnen. 'Ik heb al heel wat van zulke lifetime achievement awards', bekent Cardinale. 'Maar omdat ik steeds weer nieuwe films maak, blijft het een mooie bekroning.' Het in literatuurverfilmingen gespecialiseerde Film by the Sea heeft exact de juiste sfeer - kleinschalig, ontspannen en intiem - om een vedette als Cardinale te laten gedijen. Geen batterij fotojournalisten die haar bij aankomst begroette; hier en daar een bezoeker die haar herkent en dan is ze niet te beroerd om een praatje te maken. 'Ik vind het fijn hier. De zee doet me aan Tunesië denken.'

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Directe aanleiding voor Film by the Sea om Cardinale uit te nodigen, is de recente digitale restauratie van Once Upon a Time in the West (Sergio Leone, 1968). De spaghettiwestern, waarin Cardinale als weduwe Jill McBain onder anderen met Charles Bronson (de wreker met de mondharmonica) en Henry Fonda (de blauwogige bad guy) speelde, is ongetwijfeld haar populairste film en ook een van haar persoonlijke favorieten. 'Ik hou heel erg van de scène waarin ik arriveer met de trein. Pure filmmagie: het ene shot is opgenomen in Spanje en in het volgende sta ik midden in Arizona! En dan moet je je voorstellen dat Leone al tijdens de opnames die prachtige muziek draaide die Ennio Morricone ervoor schreef. Dat hielp me ontzettend bij mijn spel. Het gebeurt me nog weleens dat ik ben uitgenodigd voor de vertoning van de film en dat ze die muziek beginnen te spelen zodra ik daar uit de trein of auto stap.'

Cardinale kan soms moeilijk op de titel van een film komen en vertelt anekdotes die ze al in tientallen eerdere interviews deelde. Het geeft niet: ze herhaalt zich duidelijk niet uit verveling, maar omdat ze volop van haar herinneringen geniet. Voorovergebogen in haar stoel, zacht en ietwat krakerig pratend ('Ik heb de stem van een man, daarom hebben ze me in zoveel films nagesynchroniseerd') neemt ze je gemakkelijk voor zich in. Vindt ze het niet jammer dat ook in Once Upon a Time in the West de stem van iemand anders werd gebruikt? 'Ach, ik ben de enige vrouw in die film. Dat compenseert een boel.'

Bovendien was er dat belangrijke advies dat Luchino Visconti haar ooit gaf. 'Ik denk tenminste dat hij het was. Vergeet nooit, zei hij, dat de ogen moeten zeggen wat de mond verzwijgt.'

Oorspronkelijk zag Cardinale, die in de filmindustrie belandde nadat ze als 19-jarige een missverkiezing had gewonnen, helemaal niets in een acteerloopbaan. 'Maar ik heb ontdekt dat ik het heerlijk vind om verschillende levens te leiden in plaats van één. Bovendien wilde ik als meisje niets liever dan reizen en de wereld zien, en dat is me op die manier gelukt. Op de set van Fitzcarraldo, in het Amazonewoud, niets te eten, overal apen: dat was echt het grootste avontuur van mijn leven. Ik hou ervan als het gevaarlijk is. Weet je wat ik deed tijdens de opnames van het Hollywood-circusdrama Circus World (1964)? Ik ging naar de leeuwen en kuste ze. De regisseur bestierf het.'

Waarom doet ze graag gevaarlijk? 'Omdat ik gek ben, daarom.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden