Recensie Stadium - Holland Festival

Filmbeelden, live interviews en malle acts: Stadium is een van de merkwaardigste én fascinerendste theatergebeurtenissen van dit seizoen (****)

Het voetbalstadium waar Mohamed El Khatib de toeschouwer in Stadium naartoe verplaatst, is een waardevol sociaal portret. Zo leren we dat de bevolking intussen voor 80 procent op extreemrechts stemt.

Stadium - Mohamed El Khatib en Fred Hocké.

In de pauze van een Holland Festival-voorstelling een patatje mayo eten bij friterie Momo op het podium van de Amsterdamse Stadsschouwburg. Waarbij het publiek zich mengt met de supporters van de Franse voetbalclub Racing Club de Lens. Het gebeurde halverwege een van de merkwaardigste maar ook fascinerendste theater­ervaringen van dit seizoen: Stadium. Niet omdat het allemaal zulke briljante kunst is of cultureel verantwoord, maar omdat de Franse regisseur en schrijver Mohamed El Khatib op bijna documentaire én theatrale wijze het leven in de Noord-Franse stad Lens heeft onderzocht. Met op het podium geen professionele acteurs maar 53 supporters van RC Lens.

Lens behoort tot het district Pas-de-Calais, waar sinds de mijnen sloten en de industrie vertrok vooral sociale ­armoede heerst. De voelbalclub en het stadion zijn het middelpunt van veel grauwe levens daar. En hoewel RC Lens in 1998 nog kampioen van Frankrijk werd, is de club intussen naar de tweede divisie teruggezakt. Het mag de pret niet drukken: elke wedstrijd biedt de mogelijkheid om gedurende 90 ­minuten de eigen ellende te vergeten.

Stadium is een mix van filmbeelden, live-interviews en malle acts. Met die supporters dus, maar ook met de man die elke wedstrijd in het mascottepak kruipt, de scheidsrechter die in psychoanalyse is en de cheerleaders. El Khatib heeft de familie van Yvette Depuis, intussen 85 en fervent supporter, meegenomen naar Amsterdam. De meesten – vooral de jongsten – zijn te dik, vanwege te veel friet en bier en ­misschien ook verveling. Regelmatig worden stukjes film vertoond, waarin allerlei supporters aan het woord komen over de liefde voor hun club, maar ook over hun malheur – variërend van een aan kanker overleden dochter tot een kapot huwelijk. En er is een geweldige act met allerlei spandoeken.

Lastige onderwerpen als geweld tussen supporters en seksisme worden niet geschuwd en zijn op slimme wijze in de voorstelling gemonteerd. Ook als sociaal portret is Stadium waardevol: zo leren we dat de bevolking intussen voor 80 procent op extreemrechts stemt, waar voorheen de socialisten de absolute meerderheid hadden.

Na afloop gaat de hele bende, inclusief fanfare en publiek, in polonaise het Leidseplein op. De lamlendigheid van alledag wordt daar voor even weg­geblazen.

Stadium, van Mohamed El Khatib en Fred Hocké. 17.6, Stadsschouwburg Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.