Film over kunstschaatser Tonya Harding vertelt alleen haar kant van het verhaal

De biopic over kunstschaatser Tonya Harding vertelt haar kant van het verhaal. Maar die andere kant is er óók.

Margot Robbie. Beeld null
Margot Robbie.

Het is natuurlijk heerlijk als er een veelbesproken biopic over je verschijnt. Eentje die jóúw verhaal vertelt. Eentje waarin je wordt gespeeld door de fabuleuze Margot Robbie, die daarmee een Oscarnominatie binnensleept. Eentje die je weer op rode lopers brengt en in dure hotelkamers tegenover journalisten. Een feestje.

Kunstschaatser Tonya Harding had alleen een probleempje tijdens de promotietour van het komische drama I, Tonya: de aanval op haar concurrent Nancy Kerrigan. Haar toenmalige echtgenoot had in 1994 een man ingehuurd die Kerrigan zodanig moest verwonden dat ze de Olympische Spelen niet zou halen. Wat de film I, Tonya zegt - of níét zegt - over haar rol daarin, daar wilde Harding het graag bij laten. Daarom wilde ze verslaggevers een contract laten ondertekenen waarin ze beloven niet te vragen naar haar verleden, op straffe van een boete van 25 duizend dollar. Haar publiciteitsman nam verbijsterd ontslag

Geen lieverdje

Tot dat moment ging het best goed met wat in de Amerikaanse media de 'Tonya Harding Redemption Tour' werd genoemd. Na 1994 werd de schaatser weggezet als slechterik. De film I, Tonya, waarin vaak wordt benadrukt dat het gaat om Hardings versie van de gebeurtenissen, vertelt haar levensverhaal. Een lieverdje is ze niet, maar het gaat ook over de mishandelingen door haar moeder en echtgenoot en over haar tegendraadse persoonlijkheid, die haar ongeliefd maakte.

Maar ja, die rottige journalisten. Hoe populairder de film werd sinds de Amerikaanse release begin december, hoe kritischer ze werden. Ze gingen op zoek naar het ware verhaal achter I, Tonya. Ze vroegen zich af of zo'n zwart-komische film wel eerlijk was tegenover het echte slachtoffer, Kerrigan, en of iemand als Harding wel een nieuw publiek imago verdient. Een paar dagen geleden schreef sportjournalist J. E. Vader, die Harding tijdens haar carrière volgde, dat hij misselijk werd van de film. Volgens hem zijn historische feiten aangepast om het slachtofferschap van deze 'veroordeelde crimineel' te onderstrepen. 'Deze fantasiefilm is voor haar een droom die uitkomt', schrijft hij.

Dubieuze personages

Op waarheid gebaseerde fictiefilms doen niet anders. Ze verheerlijken dubieuze personages en manipuleren feiten in dienst van een vermakelijk verhaal. Een biopic is geen documentaire en de kijker realiseert zich dat best. Het omgekeerde is juist waar: door een goede biografische film raak je zo geïntrigeerd dat je meer wilt weten, zeker over die grillige verhouding tussen feit en fictie.

Harding heeft het ongetwijfeld met spijt geconcludeerd: juist als je het onderwerp bent van een positieve biopic, is daarmee de kous nog niet af.

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden