Drama

Fill the Void

Unieke en intense film

Gearrangeerde huwelijken lopen in films meestal op nachtmerries uit. Het meisje in kwestie trouwt volstrekt tegen haar wil en is vervolgens overgeleverd aan haar onbekende, wrede echtgenoot; tevergeefs probeert ze aan alle ellende te ontsnappen, waarop eerwraak volgt, algehele rampspoed en een einde vol schuld en boete.

De grootste schok van Fill the Void, waarin het ene huwelijk na het andere wordt bekokstoofd, is dat het nu eens helemaal anders gaat. De film speelt zich af in het ultra-orthodoxe, chassidische milieu van Tel Aviv, waar de 18-jarige Shira nauwelijks kan wachten tot ze in het huwelijk treedt. Een potentiële echtgenoot is er al, maar alles verandert wanneer Shira's zus Esther plotseling overlijdt en dier man Yochay alleen achterblijft met hun pasgeboren zoontje. Om de baby in de familie te houden, wil Shira's moeder dat Shira met Yochay trouwt.

Vanaf dat punt zou het wereldwijd met prijzen overladen Fill the Void netjes volgens het vaste stramien kunnen verlopen. Maar dat doet het niet. Shira zet haar oorspronkelijke aspirant-verloofde uit haar hoofd en besluit zich volledig op Yochay en het welzijn van haar familie te richten. Gevoelens voor Yochay heeft ze aanvankelijk niet en die zijn wat haar betreft ook niet nodig. Trouwen, dat is het enige wat telt.

Daarmee wordt Shira een nog ongewonere heldin dan ze door de markante setting sowieso al was. Een ongenaakbare heldin ook, want regisseur-scenarist Rama Burshtein, zelf een chassidische jodin, onderneemt in haar speelfilmdebuut weinig om het publiek aan Shira te binden. Wat het meisje zo naar het huwelijk doet verlangen - is het de fonkelende jurk, de ruisende sluier, de aandacht? - blijft in het midden. Doordat ze zo'n onbeschreven blad blijft, functioneert ze niet als moreel kompas en moet je als toeschouwer zelf een oordeel vormen. Dat je toch voortdurend vat op haar probeert te krijgen, ligt vooral aan actrice Hadas Yaron; zij geeft Shira iets strengs en onverbiddelijks, maar suggereert met haar priemende blik toch ook heel wat onderhuidse stormen.

Wat het ook mag zijn dat Shira drijft, Burshtein neemt haar heldin bloedserieus, met camerawerk dat net zo strak en standvastig is als het meisje. Het heeft ook geen zin om de krappe kamers waarin Fill the Void zich voornamelijk afspeelt, te zien als een weerspiegeling van Shira's opgekropte, dichtgesnoerde leven; je voelt eerder dat Burshtein die intieme, met schemerlampen en fluistergesprekken opgeroepen sfeer van binnenuit kent en ervan houdt. En zo is alles anders, in dit volstrekt unieke, intense en verwarrende melodrama.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden