Fijne, ritmische zinnen in debuutroman, waar meer beton in had gemogen

null Beeld -
Beeld -

De romantische ziel is terug in de literatuur. Althans, met de stem van debutant Isabelle Rossaert (1966). In Dat is wat ik bemin schrijven de personages elkaar échte brieven, lezen ze Petrarca, bieden bergtoppen sublieme uitzichten. Als hoofdpersoon Valérie, een twintiger, voor het eerst in La Défense komt, het Parijse zakendistrict vol wolkenkrabbers en beton, is ze verbijsterd. 'In La Défense word je nietig verklaard, de mens is er niet meer van belang.' Ze komt er nooit meer terug.

Jachtongeval

Valérie studeert kunstgeschiedenis in Parijs, eind jaren negentig. Ze is haar geboortedorp in de Provence ontvlucht, nadat er bij een jachtpartij een man was omgekomen: Max, de zwijgzame man die haar de avond ervoor de liefde had verklaard. Wat er precies is gebeurd weet ze niet, de feiten zijn omgeven met geheimen en bijgeloof.

Troost vindt Valérie in middeleeuwse kunst, met name in de zes wandtapijten genaamd De dame en de eenhoorn. Als ze er een stuk over schrijft voor een krant, ontmoet ze journalist Jean-Michel. Geïntrigeerd door haar zwijgzaamheid reist hij naar de Luberon, waar het jachtongeval is gebeurd, op zoek naar het ware, of eigenlijk: het mogelijk ware verhaal. Feiten zijn belangrijk, maar verhalen hebben kracht, 'op leven en dood', ze verbinden en helen, dat is de gedachte die Rossaert op verschillende wijzen uitwerkt.

Aangename sfeer

Geen wereldschokkend nieuw idee, maar de fijne, ritmische zinnen - zinnen die hardop mooier klinken - scheppen een aangename sfeer. Mooi zijn de melancholieke typeringen van Parijs, in Modiano-noir: 'Het eerste wat je van Parijs ziet is de onderkant... de af en aan rijdende metrotreinen, die je opslokken met hun tientallen deuren, waar je opeengestouwd wordt meegevoerd om verderop, in een andere ondergrondse plek, weer uitgespuwd te worden.'

Het gevaar aan de romantische esthetiek is uiteraard de nabijheid van de kitsch. Zelfs als je je Disney-gevoeligheid heel ver oprekt, moet je protesteren wanneer Valéries moeder, voor De dame en de eenhoorn, tegen haar dochter zegt: 'Ooit, meisje, je zult het zien, vind jij jouw eenhoorn.'

Er mag meer beton in dit proza, ook dat is Parijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden