Fijn dat Nancy Wilson is opgepoetst

Goed idee, zo'n goedkope heruitgave waarop twee lastig verkrijgbare albums van jazzvocaliste Nancy Wilson bij elkaar zijn gezet.

Wilson, die tot nu toe zo'n zeventig platen uitbracht, had haar artistieke piek in de jaren 1960-1980, toen ze voor Capitol platen uitbracht. De twee albums hier komen uit 1965 en 1966, toen de zangeres zoekende leek. Ze wilde haar interessegebied naar pop en soul verleggen, wat op Today - My Way tot mooi gezongen Burt Bacharach-liedjes leidt. Maar het best klonk haar stem toch in het orkest van Billy May, dat schittert op Nancy Naturally. Desolate ballads als In the Dark worden afgewisseld door pittige bluesstampers als My Babe. May stuurt zijn orkest alle kanten op, en Wilson laat horen in alle registers thuis te zijn.

Fijn dat dit album opgepoetst en wel weer onder de aandacht wordt gebracht, met een paar feestelijke, door Oliver Nelson opgenomen bonustracks.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden