Recensie Film

Figlia mia kent voortreffelijke moederrollen, maar vooral de dochter maakt indruk (vier sterren)

Actrices Alba Rohrwacher en Valeria Golino zijn voortreffelijk als moeders, maar vooral de metamorfose van dochter Vittoria maakt indruk. Het lijkt wel of actrice Sara Casu in de loop van de film daadwerkelijk volwassener en wijzer wordt.

Figlia mia. Drama. Regie Laura Bispori. Met Sara Casu, Alba Rohrwacher, Valeria Golino, Michele Carboni, Udo Kier. 97 min., in 25 zalen.

De 10-jarige Vittoria weet niet wat ze met zichzelf moet aanvangen, in de openingsscène van het Italiaanse drama Figlia mia. Doelloos zwalkt ze door de drukte van een openlucht-rodeo-show, op schouderhoogte gevolgd door de camera. Het licht van de Sardijnse zon lijkt te worden opgeslokt door haar felrode haar.

Tegelijkertijd is het alsof Vittoria (Sara Casu) naar die ene vrouw gedreven wordt, die in een hoekje met een man staat te vozen. De vrouw ziet haar meteen, lijkt haar zelfs te herkennen. Maar Vittoria loopt snel weg, naar de andere kant van het terrein. Daar trakteert moeder Tina haar op een suikerspin.

Het is niet voor niets dat Vittoria in deze scène functioneert als een schakel tussen twee totaal verschillende vrouwen. In de loop van Figlia mia (‘Mijn dochter’) maakt schrijver-regisseur Laura Bispuri duidelijk hoe die vrouwen en dat meisje zich tot elkaar verhouden en vooral: hoe ze zich tot elkaar wíllen verhouden.

Al snel blijkt dat de losbandige, drankzuchtige Angelica (Alba Rohrwacher) de eigenlijke moeder van Vittoria is, en dat ze Vittoria als baby heeft afgestaan aan de veel stabielere Tina (Valeria Golino). Maar nu komt ze in opstand tegen die rolverdeling. En dan is het nog maar de vraag wat Vittoria doet, wanneer ze de waarheid ontdekt.

Al voor alles uitkomt, lijkt het meisje een intuïtief begrip van haar relatie met Alicia te hebben. Steeds weer zoekt ze de vrouw op. En hoe meer ze Alicia’s gezelschap boven dat van Tina verkiest, hoe meer haar karakter verandert: ze wordt rebelser, maar ook moediger en assertiever. Misschien heeft Alicia een slechte invloed op haar, misschien is ze ook het rolmodel dat het kind nu nodig heeft. Op verschillende momenten suggereert Bispuri dat Vittoria door haar pleegmoeder teer en gedienstig wordt gehouden en baat kan hebben bij iemand die de teugels laat vieren.

Zo zoekt Vittoria dus niet alleen haar weg tussen twee moeders, maar ook tussen twee moedertypes. Rohrwacher en Golino zijn voortreffelijk in die (soms iets te) contrasterende moederrollen, maar het is vooral de metamorfose van Vittoria die indruk maakt. Dat gebeurt zo subtiel dat je het aanvankelijk nauwelijks doorhebt: het is eerder dat je op een gegeven moment merkt dat het meisje minder introvert is, minder gebogen loopt, zelfs potiger lijkt en de oogopslag heeft gekregen van iemand die niet langer met zich laat sollen. Bijzonder krachtig spel van debutante Sara Casu: alsof ze in de loop van de film daadwerkelijk volwassener en wijzer wordt.

En dat alles gesitueerd in een even authentiek als mythisch landschap, waar het leven weinig illusies biedt maar onder de grond wellicht tóch de grootste schatten wachten. Mooi, hoe Bispuri de schoonheid van dat voornamelijk door vrouwen bevolkte decor soms subtiel accentueert, bijvoorbeeld wanneer motorrijders aan Vittoria en Tina voorbij racen en de twee omwolkt raken door opstuivend zand. ‘Landschap met twee moeders en kind’, zo had Figlia mia óók kunnen heten. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.