Ferry Vintage

Ferry van der Nat, verzamelaar van vintage kleding, opende vorige maand zijn eerste winkel. Maar lang niet alles uit zijn collectie is te koop....

Hilde heette ze. Ze kwam uit Wassenaar, was lang en slank en hield van chique jurken en pakjes met vrolijke dessins, die ze meestal op maat liet maken. Twee koffers vol met zulke jurken, pakjes en zijden ondergoed met monogram kocht Ferry van der Nat (44) een paar jaar geleden. Nota bene in een winkel die feestkleding verhuurde, ‘in the middle of nowhere’ in Friesland. Van der Nat: ‘Haar kleindochter bood een jurk aan op internet en had me verteld dat ze de rest van Hildes kleren daarheen had gebracht.’

Voor Van der Nat is Hilde een icoon geworden. Hij eerde haar dit jaar met een filmpje waarin een model in haar elegante kleren paradeert. ‘Ik weet natuurlijk bijna niets van haar, maar ik heb in mijn hoofd een heel verhaal gemaakt’, zegt hij, terwijl hij liefkozend over een donkergrijs jasje met een ingeweven dessin van witte, dartelende dieren strijkt. ‘Ik zie haar als de Paris Hilton uit de jaren dertig. Al die bloemen, al die kleuren, het moet wel een heel vrolijk iemand zijn geweest.’

De voormalig kok (‘Ik lustte aanvankelijk niks, maar kon op kleur alles maken’) en visagist (‘Ik deed er altijd net iets te veel op’) Van der Nat handelt sinds een jaar of acht in vintage mode, de naam voor de betere tweedehands kleding. Hij kocht en verkocht een paar jaar op internet en had dit jaar tijdelijke winkels in Arnhem, Rotterdam en Amsterdam. Vorige maand opende zijn eerste permanente winkel aan de Herenstraat in Amsterdam: Kabinet.

Maar de kleren van Hilde vind je niet in de rekken. Ook zijn verzameling Fong Lengs, zijn couturejurken van Frank Govers en de stukken van de Britse Ossie Clark, een ontwerper die in de jaren zestig en zeventig wereldberoemd was met zijn sexy, uitbundige jurken, heeft hij er niet hangen. Die stukken zijn opgeslagen in de lage kelder onder de winkel, en in een speciale kamer in het huis van zijn moeder Rita, een goed geklede Dordrechtse die vroeger bij een slager en een groenteboer en later in modezaken werkte en nu samen met hem Kabinet runt.

Van der Nat leent de bijzondere stukken soms uit voor fotografie of speciale gelegenheden – de redactie van ELLE verscheen onlangs op een feest in oude Fong Lengs en Thierry Muglers – maar dat is het dan: ‘Ik kan er geen afscheid van nemen.’

Toch is er meer dan genoeg bijzonders te vinden in de winkel. Een loodzware, gebreide jas uit de eerste collectie van Issey Miyake bijvoorbeeld, met een prijs van 750 euro meteen het duurste stuk uit de winkel. Gedessineerde jurkjes uit de jaren zestig en zeventig van het Franse Leonard. Veel jurken en jasjes uit de jaren tachtig met de pittige schoudervullingen die nu weer in de mode zijn. En mannenoverhemden zoals ze zelden nog worden gemaakt.

Onlangs verkocht Van der Nat nog een dertig jaar oude jas die is bedekt met maraboe-veren van Balmain. ‘Het kostte me moeite, maar hij is door veel mensen gezien: Anouk draagt hem in de clip van Woman. Dus het kon.’

Van der Nat werd voor het eerst gegrepen door vintage mode toen hij ruim acht jaar geleden de make-up deed voor een fotoserie in ELLE, waarbij oude creaties van Nederlandse couturiers op een moderne manier werden gefotografeerd. ‘Dat kwam allemaal van zolders, van ambassadeursvrouwen en zo. Ik wist niet dat Nederland zo’n glamourhistorie had. En hoe het was gemaakt: zo prachtig.’

Kort daarop kwam hij noodgedwongen thuis te zitten vanwege een burn-out – ‘Jarenlang zeven dagen per week werken en gedoe in de privésfeer; ik kon niets meer.’ Hij stuitte toevallig op een jurk van Fong Leng en vlak daarna op wat kleren van Ossie Clark. Voor hij het wist, was hij een bekende naam op eBay. ‘Ik ging naar markten en veilingen, mensen leren je kennen, je krijgt tips. Meestal zie je meteen of het iets is, je ruikt het bijna aan de stof. Ik koop alleen dingen die mooi gemaakt zijn, en bijzonder. Het hoeft niet gaaf te zijn.’

Van der Nat werd ook lid van Vintage Fashion Guild, een in Londen gevestigde beroepsvereniging van handelaren in vintage kleding. ‘Je moet een examen doen – bijvoorbeeld labels herkennen uit een bepaalde periode – en ze houden je in de gaten op internet, of je omschrijvingen kloppen en in goed Engels zijn geschreven. Ik ben drie keer afgewezen.’

Engeland was ook de plaats waar zijn handel zich de eerste jaren voornamelijk afspeelde. Zijn Ossie Clarks, die hij in Nederland vond, werden indertijd alleen daar op waarde geschat. En voor een conservator van het Metropolitan Museum of Art in New York zocht hij naar kleren van lamé, een stof waarin dunne metaaldraden zijn verwerkt. Twee keer per jaar zond hij een doos vol naar haar vaste suite in het Four Seasons Hotel in Londen. ‘Het was niet mogelijk om de kleren goed verzekerd naar Amerika te sturen.’

Elke dag kijkt Van der Nat op internet of daar iets bijzonders te koop is, maar de verkoop doet hij tegenwoordig bijna alleen offline, en dus vooral in Nederland, waar hij door het leven gaat als ‘Ferry Vintage’.

Tijdens de laatste Dutch Fashion Awards kreeg hij de titel Fashion Icon Homme, een door Nederlandse modeontwerpers toegekende onderscheiding. Voor een aantal van hen, onder wie Viktor & Rolf, heeft hij geregeld research gedaan. ’Ik vond het al fantastisch als ik een kraagje van een jurk die ik had aangedragen terugzag in de collectie.’

Het verzamelen van vintage is de laatste jaren populair geworden, zegt Van der Nat. ‘Kleren uit de jaren dertig zijn bijna op, die zijn in de jaren zeventig al in de mode geweest. Wie toen geen Clark kon betalen, nam een tea-dress. Wat in de jaren veertig van goede stof werd gemaakt, zit meestal al in verzamelingen. Uit de jaren vijftig is genoeg te vinden, maar toen werd er veel nylon gebruikt; daar krijg je het zweet niet meer uit.’

Uit de jaren zestig en zeventig is wel nog voldoende bruikbaar aanbod. ‘Maar goede vintage uit de jaren tachtig wordt ook al snel schaars. Ik verkocht in het begin al veel kleren uit die tijd, waar ik dan de schoudervullingen uitsloopte omdat vrouwen die nog niet opnieuw waren gaan dragen; die had ik wat langer moeten houden.’

Is het slinkende aanbod de reden dat in Kabinet ook recente stukken hangen, zoals een nog maar een paar jaar oude, met zilverkleurige verf bedekte spijkerbroek van Maison Martin Margiela? ‘Nee hoor, ik heb voorlopig meer dan genoeg. Ik ben gewoon wat minder streng geworden. Maar vintage zou ik zoiets niet durven noemen, daarvoor moet het zeker tien jaar oud zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.