Recensie Sauvage

Félix Maritaud geeft Sauvage een verrassende warmte, zelfs in de meest naargeestige seksscènes ★★★☆☆

Soms is Sauvage te formeel en bedacht, maar dankzij natuurkracht Maritaud blijft het geloofwaardig. 

Félix Maritaud in Sauvage (2018)

Zijn naam doet er niet toe. ‘Je mag me noemen zoals je wilt’, zegt hij tegen een klant die hem ernaar vraagt. Volgens de regisseur van Sauvage heet zijn 22-jarige hoofdpersoon Léo, maar het wordt geen enkele keer in de film uitgesproken – net zomin als de namen van Léo’s collega-prostitués. De jongens leiden een schaduwbestaan, ver weg van officiële instanties. Ze zijn bij iedere klant iemand anders: elke ontmoeting is een rollenspel.

Het groepje mannelijke straatprostitués is hecht, maar uiteindelijk is ieder van hen op zichzelf aangewezen. Léo lijkt de meest kwetsbare van het stel. Regisseur en scenarist Camille Vidal-Naquet filmt hem alsof hij een dier is, een zwerfhond met een aanhankelijk karakter, afwisselend schuw en wild. Voortdurend is hij op zoek naar iemand die zich over hem ontfermt. Net als een dier leeft Léo in het moment: over de toekomst denkt hij niet na, zijn verleden heeft hij uitgewist.

Sauvage is een portret van een jongen zonder agenda. Léo wil niet veranderen of gered worden. Hij is vrij en heeft geen ander doel dan te overleven. ‘Waarom?’, vraagt hij oprecht verbaasd wanneer een arts hem voorstelt te stoppen met de drugs die hij gebruikt. Afkicken heeft geen nut wanneer je geen idee hebt van een beter leven.

Vidal-Naquet, behalve filmmaker ook docent filmanalyse, had films als Rosetta (1999) van de gebroeders Dardenne en Cool Hand Luke (1967) van Stuart Rosenberg (met een jonge Paul Newman als onaangepaste held) voor ogen toen hij zijn speelfilmdebuut schreef. Soms is Sauvage te formeel en bedacht, maar meestal blijft het verhaal geloofwaardig, vooral omdat hoofdrolspeler Félix Maritaud zo’n natuurkracht is.

Maritaud (eerder te zien in Robin Campillo’s aidsdrama 120 BPM) voorziet de film van een verrassende warmte, zelfs tijdens de meest naargeestige seksscènes – waarvan Sauvage er nogal wat telt. Léo klaagt nooit, maar de film laat geen twijfel bestaan over de ellendige, onveilige omstandigheden van het sekswerk waarmee hij zijn geld verdient.

Toch gaat het Vidal-Naquet niet om misstanden, maar om liefde, overgave en trouw. Léo, verliefd tot in zijn botten, blijft ernaar op zoek. Het maakt Sauvage tot een krachtig en vooral origineel debuut – zo hard, en zo romantisch tegelijk.

Sauvage

Drama
★★★☆☆
Regie Camille Vidal-Naquet.
Met Félix Maritaud, Éric Bernard, Nicolas Dibla.
97 min., in 13 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.