Review

Félicité overstijgt door intuïtie het geijkte drama

De optredens van zangeres Félicité zijn wijselijk niet ondertiteld: je proeft de kracht in haar woorden. Zangeres zingt zich in sociaalrealistisch drama door de harde - en wat lui uitgewerkte - onderkant van de Congolese samenleving.

De Congolese zangeres Félicité lijkt zo weggelopen uit een van de sociaalrealistische films van de Waalse broers Dardenne. Ze verdient net genoeg om rond te komen, maar een vangnet heeft ze eigenlijk niet, mocht het onverhoopt misgaan met haar zangcarrière. Die kapotte tweedehands koelkast zit haar dwars, maar echte zorgen maakt ze zich niet. Dat zie je tijdens haar zelfverzekerde, bezwerende optredens in de ruigere barretjes van Kinshasa, waar nachtuilen soms hun plastic stoeltjes verlaten om dronken te dansen, waar het veelal mannelijke publiek opgetogen praat over hun laatste vrouwelijke verovering en waar elke avond eigenlijk wel een vechtpartijtje te noteren valt.

Félicité

Drama
Regie: Alain Gomis
Met: Véro Tshanda Beya Mputu, Gaetan Claudia, Papi Mpaka, Nadine Ndebo
123 min., in 19 zalen

Félicité slaat zich ogenschijnlijk moeiteloos door het leven. Maar als haar zoon Samo na een brommerongeluk in het ziekenhuis belandt en ze een flinke smak geld nodig heeft om hem te laten opereren, komt ze razendsnel in de buurt van iets dat het best is te omschrijven als de economische ondergrens: noodgedwongen smeekt ze om financiële hulp bij buren, vrienden en vage bekenden. Haar directe buren willen wel helpen, maar zijn eigenlijk zelf te arm om te geven, de rijkeren met een gesloten poort voor hun woning zijn juist harteloos.

Félicités ooit zorgeloze leven verwordt tot een strompeltocht - regisseur Gomis laat knap zien hoe snel dat kan gaan. Intussen gaan haar optredens door - gezongen in het lokaal gesproken Lingala, dat wijselijk niet wordt ondertiteld. Hiermee overstijgt de film nu en dan het geijkte drama: Gomis nodigt je uit om de muzikale scènes intuïtief te bekijken, om de uitdovende kracht in haar woorden te proeven zonder dat je noodzakelijkerwijs weet wat die woorden betekenen. Het werkt, Félicité krijgt er af en toe vleugels van. Ook enkele licht-surrealistische terzijdes - een stemmig koor in een afgesloten ruimte, dromen waarin Félicité 's nachts ronddoolt in een hagelwitte jurk - zijn wat dat betreft treffend gekozen.

Lees verder onder de foto.

De samenleving waar Félicité zich met toenemende moeite doorheen worstelt komt daarentegen rechtstreeks uit het sociaalrealistische boekje: de taxichauffeur die droomt van een tv-carrière maar al zijn geld uitgeeft aan drank, de onwelwillende biologische vader van de gewonde jongen, zelfs de koelkastreparateur die zorgt voor de enige comic relief van de film, ze zijn uiteindelijk meer decor dan karakter.

Al vat juist die koelkastreparateur, op een gegeven moment het enige lichtpuntje in Félicité, de rol van de karakters in de film mooi samen. 'Wij zijn mooier dan helden', zegt hij. 'Wij zijn de waarheid.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden