Fatou

Mooie balans tussen sensualiteit en pit

Bij het beluisteren van Fatoumata Diawara's debuut-cd is het moeilijk om niet aan de grote Rokia Traoré te denken: ook een vrouwelijke Malinese singer-songwriter, met Westerse invloeden als Joni Mitchell.

De ongrijpbare magie in de zang en liedjes van Traoré wordt hier (nog) niet geëvenaard, maar op haar best weet de jonge Diawara ook die mooie balans te vinden tussen sensualiteit en pit. Ze heeft de pakkende melodieën van alle nummers zelf geschreven, legt de basis met gitaar en percussie en tekent voor alle vocalen met aantrekkelijke, licht hese stem.

In haar eentje overtuigt ze al sterk, zoals ze op Alama laat horen. Beroemde gasten als bassist John Paul Jones van Led Zeppelin heeft ze niet echt nodig, al is Toumani Diabaté's sprankelende kora wel een bonus. Als het soms eens wat minder uitpakt, komt dat door het overheersen van popachtige drumpartijen, die veel minder losjes klinken dan het Afrikaanse slagwerk.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden