filmrecensie Downton Abbey

Fans van Downton Abbey willen in de filmbewerking meer van hetzelfde, dat is dan ook precies wat ze krijgen ★★★☆☆

De buitenwereld voelt ver, en zo hoort het: Downton Abbey biedt vooral escapisme.

Beeld Jaap Buitendijk / Focus Features

De filmbewerking van kostuumdramaserie Downton Abbey was al een hit voordat hij in de bioscoop te zien was. Op de eerste dag van de voorverkoop werden in Amerika meer kaartjes verkocht dan voor kaskrakers als Once Upon a Time... in Hollywood en Mama Mia! Here We Go Again.

Verwachten die fans van de gelauwerde televisieserie (2010-2015) over een adelijke familie en haar personeel visueel vuurwerk? Welnee. Voor hen is het al genoeg dat ze dat landhuis nu eens in volle glorie kunnen zien schitteren op het grote doek. Ze zijn al tevreden als ze zich na vier jaar weer kunnen verlustigen aan ruisende rokken en ­sociale spelletjes. Ze kunnen niet ­wachten tot ze weer snibbige opmerkingen vol onderkoeld venijn uit de mond van Maggie Smith horen rollen.

Meer van hetzelfde? Ja, graag.

Dit is dan ook precies wat regisseur Michael Engler biedt. In deze filmversie nodigt de koning zichzelf uit voor een logeerpartijtje, inclusief lunch, militaire parade en diner, dus alles moet uit de kast – en het tafelzilver eerst. Het bezoek levert zowel in de chique vertrekken als in de keuken consternatie op. 

Boven speelt een probleem rondom een erfenis en een verdwenen briefopener, beneden krijgt het personeel te maken met de snobistische huishouding van de koning en de bedienden plannen een revolte. Ondertussen bitst Maggie Smith als mater familias dat Machiavelli ondergewaardeerd is en stelt ze onder meer: ‘Ik maak geen ­ruzie, ik leg uit.’

De camera zeilt moeiteloos door de gangen, de montage is vloeiend, maar Downton Abbey voelt vooral als een lange aflevering van de tv-serie en niet als een film. Scenarist Julian Fellowes (Gosford Park), die ook de serie schreef, bedacht talloze verhaallijntjes rondom personages die voor de leek niet worden ­geduid – maar goed, die is natuurlijk ook niet de doelgroep.

Behalve de hoogst ongeloofwaardige coup in de keuken, komt Fellowes ook nog op de proppen met een aanslag en iets over een gaybar in een ­slaperig Engels dorpje, maar het is allemaal voorbij eer je je realiseert hoe merkwaardig dat allemaal is.

Met de echte wereld heeft dit Britse klassensprookje natuurlijk ook weinig te maken. De machtsspelletjes zijn ­frivool en ongelijkheid valt te overbruggen met vriendelijkheid. De film speelt zich af in 1927, maar op de beeldschone flapperjurken en het boblijntje van de moderne Mary na, voelt de ­buitenwereld ver.

En zo hoort het: Downton Abbey biedt escapisme, waarin problemen-die-geen-problemen-zijn in een vloek en een zucht worden opgelost, waarna ­iedereen weer hetzelfde walsje draait tijdens een ravissante soiree.

★★★☆☆

kostuumdrama 

Drie sterren

Downton Abbey

Regie Michael Engler

Met Maggie Smith, Michelle Dockery, Jim Carter

122 min., in 137 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden