Familiefeestje aan de Oude Gracht

Met hun Kalf in een plastic zak kwamen de grote namen van de Nederlandse film naar Utrecht. Voor een reunie....

Pieter Verhoeff. Willeke van Ammelrooy. Renee Soutendijk. Monique van de Ven. Marleen Gorris. Cees Geel. De Utrechtse Oude Gracht was zondagochtend even een echte filmboulevard. Het Nederlands Film Festival (NFF) had ter gelegenheid van het zilveren jubileum alle Gouden Kalf-winnaars uitgenodigd voor een reünie. Velen kwamen – met in een plastic tas hun kalf. Het oude, bronzen exemplaar, of de nieuwere, lichtere versie – van de winnaars én hun kalf werd een groepsfoto gemaakt. Piccolo’s, compleet met rode pet, stonden met poetsdoek in de hand klaar om de beelden even snel wat glans te geven.

Jan Decleir, in 2003 winnaar van de Gouden Kalf Cultuurprijs, was speciaal uit Antwerpen gekomen. ‘Het eigenaardige is: dit soort bijeenkomsten is best aangenaam. Je bent even onder elkaar. Als een soort geheim genootschap.’

De reünie als ideale netwerk-gelegenheid? Marieke Heebink (Gouden Kalf Beste actrice, 1994): ‘Zo werkt het tegenwoordig misschien. Ik doe daar niet aan mee, gewoon omdat het niet in me zit.’ Heebink is naar Utrecht gereisd omdat zij met de andere winnaars op de foto wilde. En verder ziet ze wel. ‘Na de foto ga ik er weer vandoor. Je wilt er bij zijn, maar het geeft ook zo’n gevoel van: is het niet te veel Rosa Spierhuis?’

Gouden Kalf- en tweevoudig Oscar-winnaar Mike van Diem (voor zijn afstudeerfilm Alaska en Karakter), met motorhelm onder zijn arm, was te laat. Tijdens zijn ochtendbad bleek hij even weggesukkeld. ‘Ik wilde hier graag naar toe. Het is inspirerend met collega’s van gedachten te wisselen.’

Het weekeinde is traditiegetrouw het moment waarop het NFF op volle toeren komt. Borrels, lunches, mossel-eetpartijen, premièrefeesten en een enkele lezing bieden filmmakers, acteurs, actrices en andere leden van de filmfamilie de kans het debat aan te gaan, en terloops even bij elkaar te informeren of ze wellicht iets voor elkaar kunnen betekenen.

Ook voor de marketingspecialisten van de Nederlandse film zijn het hoogtijdagen. Het NFF is voor hen een ideale plek om gratis publiciteit voor nieuwe films te genereren. Zo liet Michiel Huisman, hoofdrolspeler in Johan van Nicole van Kilsdonk, zich door de Viva-lezeressen uitroepen tot Mooiste Man van het Jaar, terwijl lezers van het damesblad op de Viva Filmmiddag even mochten kletsen met de Johan-actrices Caro Lenssen en Leona Philippo.

Johan is een film met bekende gezichten. Om die reden was het zaterdag druk rondom de rode loper, met cameraploegen en paparazzi.

Johnny de Mol poseerde geduldig met zijn moeder Willeke Alberti, Huisman bevestigde tegenover de fotografen (‘Hier! Kijk even samen naar deze kant’) dat het inderdaad ‘aan’ is tussen hem en actrice Tara Elders. Televisiepresentator Rene Mioch poseerde met zijn dochters.

Vrijdagavond, toen de internationaal gelauwerde film Paradise Now van de Nederlandse Palestijn Hany Abu-Assad zijn Nederlandse première beleefde, was de sfeer anders. Slechts twee fotografen en één cameraploeg zagen hoe de regen de zilveren loper spekglad maakte. Toen er eindelijk een limousine voorreed, kwam daar niet zoals aangekondigd Palestina-pleitbezorgster Gretta Duisenberg uit tevoorschijn, maar een gezin waarvan niemand kon zeggen wat hun betrokkenheid bij de film was.

Het contrast tussen deze premières toont het dilemma waarmee het NFF worstelt: het festival slaagt in zijn opzet positieve aandacht voor de Nederlandse film te trekken, maar de reikwijdte van de inhoudelijke discussies blijft beperkt tot een kleine kring van connaisseurs. Het festival blijft daardoor kampen met het imago van een familiefeestje.

Hans Teeuwen trok zich wat minder aan van dat stempel. De cabaretier, die in Utrecht zijn eerste film presenteert, wachtte het publiek van Masterclass bij de deur op. Daar schudde hij iedereen – bekenden en onbekenden – persoonlijk de hand.

‘Cinema!’, jubelde Teeuwen na afloop, een liefdesverklaring die gepaard ging met een gebalde vuist. Ellen Vogel, de grand old lady van het Nederlandse toneel die in Masterclass een fantastische bijrol speelt, kon niet op de première aanwezig zijn. Zij was van de trap gevallen. Hans Teeuwen: ‘En dat noemt zich een vogel.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden