Faithless vindt op tweede album eigen vorm

Faithless: Sunday 8PM. Jive/Cheeky 0522022...

GERT VAN VEEN

Tweede album van het Engelse Faithless, een van de publieksfavorieten op het recente Lowlands-festival. De groep rond producers Rollo en Sister Bliss heeft het onverwacht ver geschopt sinds de debuutsingle Salva mea (1995), een pakkende dansvloerstamper, die uitgroeide tot een wereldhit. Ook het debuutalbum Reverence bleek een schot in de roos: er werden meer dan een miljoen exemplaren verkocht.

De vreemde mengeling van pophouse, reggaedub en singer-songwriter-liedjes, die nog wat ongemakkelijk aandeed op de debuutplaat, vloeit op de opvolger Sunday 8PM overtuigend samen. Faithless heeft, mede dankzij het immense live-succes, een eigen vorm gevonden waarin alle elementen van de Faithless-sound een organisch geheel vormen. Bring my family back, een meeslepende, emotionele rap van MC Maxi Jazz, zet de toon voor een album dat vooral ook beduidend meer diepte heeft dan de voorganger.

Producer Rollo, die zich inmiddels heeft teruggetrokken uit de live-Faithless om zich helemaal te kunnen concentreren op het studio-werk, overtreft zichzelf met een productie - vol state of the art-effecten - die klinkt als een klok.

Zelfs al neigt Faithless in een aantal tracks nog naar een symfonische, met elektronische strijkers omgeven mega-sound, ditmaal klinkt het minder als een goedkoop effect, maar eerder als een onderdeel van het grote muzikale verhaal dat Sunday 8PM is. Zoals in de nieuwe hit God is a dj, waarin etherische strings en een stevige beat contrasteren met de hypnotiserende stem van Maxi Jazz, wiens half-gefluisterde teksten de rode draad vormen die de tracks met elkaar verbindt. Het is een rapstijl, die doet denken aan Tricky/Massive Attack, maar die bij Faithless even effectief wordt toegepast.

Manic Street Preachers: This is my truth tell me yours. Epic 491703 6.

Manic Street Preachers zijn een vreemde band. Jarenlang wat geforceerd knokkend om serieus genomen te worden door de Britse poppers, brak de groep uit Wales in 1996 door naar het grote publiek met haar vierde cd Everything must go, waarmee ze twee Brit-Awards in de wacht sleepte. Maar hoe succesvol ook, het album werd overschaduwd door de mysterieuze verdwijning van gitarist Richey James, die in 1995, vlak voor een Amerikaanse tournee, verdween en nog altijd vermist wordt.

Met everything must go zwoegden Manic Street Preachers dapper als trio verder, maar op het nu verschenen This is my truth tell me yours domineert de donkere sfeer van de leegte die overblijft. In een aantal gevallen resulteert dat in mooie, ingetogen gitaarliedjes, maar al te vaak glijden Nicky Wire, James Dean Bradfield en Sean Moore af naar een vorm van gezwollen drama, die wel erg overdadig aandoet - zeker op de momenten dat ook nog eens een klein strijkorkest wordt ingezet.

The Divine Comedy: Fin De Siecle. Setana 724384641023.

Fin de Siecle van The Divine Comedy is op dit moment een van de grote hits in Engeland. Vreemd, want wat is er zo aantrekkelijk aan de muziek van de groep rond zanger-gitarist Neil Hannon? De sixties-getinte orkestrale pop van Generation sex opent een album van intelligente popliedjes, waarin Hannon zijn typisch Engelse kijk op de wereld om zich heen geeft. Cynisch, ironisch, bij vlagen grappig, maar steeds omlijst door groots opgezette instrumentaties met orkest.

James Ruskin: Further Design. Blueprint records BPCD1.

Eerste cd van het Engelse techno-label Blueprint, maar ook meteen een bijzondere release. James Ruskin is een van die producers wiens 12-inches opduiken in de platenbakken van toonaangevende dj's als Jeff Mills, Dave Clarke en Surgeon. Further design is een fraai visitekaartje, dat al snel duidelijk maakt wat Ruskins eerdere singles zo succesvol maakte. Zonder de steady techno-groove uit het oog te verliezen, levert hij in elke track een minimale, fraai vormgegeven collage van muzikale patronen. Hypnotiserend, meeslepend, en voorzien van een warme sound, die zeldzaam is in deze hoek van de techno.

Dave Angel: 39 Flavours of techno funk. React CD 130.

Na een kort, mislukt avontuur bij een grote platenmaatschappij is de Engelse producer Dave Angel weer terug in de underground. Hoewel hij al jarenlang een van de beste techno-dj's van Engeland is - zoals zijn uitmuntende set op Lowlands nog eens duidelijk maakte - is 39 flavours of techno-funk de eerste mix-cd van zijn hand. Maar Angel doet het nu ook meteen goed, met een op React verschenen dubbelalbum, waarin hij zijn eigen opvatting van funky techno en house luid en duidelijk uiteenzet. Zijn eigen werk (ondermeer Funk music) mocht natuurlijk niet ontbreken, maar daarnaast mixt Angel in negenendertig spetterende tracks onder meer werk van Ian Pooley, Luke Slater, Cari Lekebusch, Adam Beyer, 2B Continued en de Nederlandse Olav Basoski, die is vertegenwoordigd met maar liefst vijf nummers.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden