Existentiële vraag in vintage sf-decor

Moon..

Bor Beekman

* * * *

Regie Duncan Jones.Met Sam Rockwell, Kevin Spacey. In 5 zalen.

Moon begint als een mini-klimaatfilm. Vlot gemonteerde nieuwsbeelden tonen de ecologische plagen die de mensheid teisteren; honger, overbevolking, vervuiling. ‘Maar dat was toen!’ constateert het reclamefilmpje van energiebedrijf Lunar Industries, om vervolgens de zegeningen van helium-3 te bepleiten. Welkom in de nabije toekomst: 70 procent van de wereldbevolking leeft op groene kernenergie die wordt bevoorraad vanaf de achterkant van de maan, waar oogstmachines het kale landschap doorploegen om de benodigde grondstof te winnen. Slechts één man is nodig om de boel aan de praat te houden. Die man is Sam Bell, een astronaut die tekende voor drie jaar solitaire dienst, die er nu bijna op zit. Met zijn superieuren praat hij via vooraf opgenomen videoboodschappen, daar er vanaf de achterkant van de maan geen rechtstreekse telecommunicatie mogelijk is. Die isolatie bemoeilijkt ook het contact met Bells vrouw en dochter op aarde. Niet zo vreemd dus, dat de astronaut inmiddels tegen zijn planten praat.

Al vanaf de eerste scènes in het authentiek ogende maanstation maakt debuterend speelfilmregisseur Duncan Jones (zoon van David Bowie) zijn ambities zonneklaar: dit is vintage sciencefiction. Moderne CGI-technieken dienen slechts ter vervolmaking van échte decors en op schaal nagebouwde maanvoertuigen, die Jones aan visdraad vooruittrok. Bijna elke scène reflecteert op klassieke ruimtefilms als Solaris, Alien, Star Wars en 2001: A Space Odyssey. Vooral Kubricks reis naar het begin en einde van de mensheid dient als klankbord. Helemaal alleen is Bell namelijk niet: een ver neefje van HALL, de kwaadwillende computer uit A Space Odyssey, houdt hem gezelschap. Gerty heet de probleemgerichte robot, die emoties toont met smileys en spreekt met de monotoon-zoetgevooisde stem van acteur Kevin Spacey; ‘Sam, erover praten helpt misschien’.

Moon, dat zich lastig laat recenseren zonder te veel weg te geven, is deels ruimteavontuur en deels kamerspel; klein en intens persoonlijk drama, met Sam Rockwell in een ijzersterke multirol als astronaut Sam, die meer en meer van zichzelf verwijderd raakt wanneer er zich plotseling een tweede astronaut aandient, die exact op hem lijkt. Voor een debuterend regisseur oefent Jones een opmerkelijke controle uit op zijn productie, die met krap budget tot stand kwam. Hij filmciteert erop los, maar alles past naadloos binnen de existentiële hoofdvraag achter zijn genrefilm: wat blijft er over van de mens, wanneer alles kloonbaar is?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden