Recensie De Parade

Evrim Akyigit maakt er een fijn swingend, maar ook schurend theaterfeestje van: opgewekt, kwetsbaar én kritisch ★★★★☆

Zangeres Izaline Calister volgt in haar voorstelling haar vaders voetsporen op Curaçao. 

Dwight Breinburg in Habib. Beeld Serge Ligtenberg

Habib

Theater 

★★★★☆

Door theatergroep ZEP

Het eiland van mijn vader

Theater

★★★☆☆

Door Izaline Calister en Thijs Borsten

Toen de Turks-Nederlandse Evrim Akyigit als klein meisje werd gevraagd wat ze later wilde worden, antwoordde ze vrolijk: hoer! Dat was immers het beroep van al die prachtige vrouwen die ze zag in films en series; dat had haar moeder haar wel duidelijk gemaakt. Een goeie anekdote is het, door Akyigit vol smaak opgediend in de montere muziektheaterproductie Habib van theatergroep ZEP, nu te zien op de Parade. Maar in de slimme tekst (en regie) van Bart Oomen krijgt het voorval een bittere nasmaak. Als jonge Turkse zijn er voor Akyigit maar twee opties: een brave of ontaarde vrouw zijn. En als je toevallig bent behept met een onstuimige, rebelse aard, beland je haast vanzelf in de tweede categorie. Het verhaal eindigt pijnlijk, met Akyigit die vanuit haar grote verlangen naar passie en avontuur in de armen belandt van een loverboy. Een passend maar wrang slotakkoord.

Taboes worden niet geschuwd in deze jongerenvoorstelling die afgelopen seizoen veel losmaakte op middelbare scholen. ‘Een openhartige truth or dare over seksuele moraal in de Arabische wereld’, noemen de makers het zelf. Het truth or dare-concept komt in deze bekorte Paradeproductie niet optimaal uit de verf, maar dat geeft niet. Akyigit en haar innemende tegenspeler Said El Abboudi – die zelf ook een paar genante bekentenissen doet, maken er met de talentvolle muzikant Dwight Breinburg een fijn swingend, maar ook schurend theaterfeestje van: opgewekt, kwetsbaar én kritisch. De ideale Paradecocktail.

Ook zangeres Izaline Calister keert op de Parade terug naar haar jeugd, in haar geval op Curaçao. In haar fraai weemoedige muziektheatervoorstelling speelt niet haar moeder, die overleed toen ze 3 was, maar haar vader een cruciale rol. Papa Calister is 89, maar nog razend kwiek en een erudiete en aanstekelijke gids op het eiland. Met muzikant Thijs Borsten en diens camera volgt Calister daar haar vaders voetsporen. In Het eiland van mijn vader worden foto’s en videofragmenten begeleid door lichtvoetige anekdotes over vaders humeur en opvoedmethoden, afgewisseld met mooi bezonken liederen in het Nederlands, Spaans en Papiaments. Noem ze Curaçaose chansons. Op Curaçao is Izaline een ster, zo blijkt wel uit de foto’s en haar glimmend trotse vader. Hier staat ze in intieme setting zonder opsmuk en op blote voeten op het toneel. Daar een ster, hier een bescheiden, haast verlegen performer. Thijs Borsten speelt een ondersteunende rol en neuriet Glenn Gould-achtig mee met de melodie wanneer hij haar op de toetsen begeleidt.

Lang blijft Het eiland van mijn vader wat particulier: Calister zoomt in op haar eigen jeugd, maar raakt niet of nauwelijks aan interessante, meer universele thema’s als de invloed van afkomt, kansen en cultuurverschillen. Het is dankzij de levensloop van haar vader, die een nieuwe liefde vond en op zijn 89ste nog met haar de wereld rondreist, dat deze voorstelling uiteindelijk ook op een dieper, existentieel niveau ontroert.

Parade AmsterdamT/m 25/8, Martin Luther Kingpark, Amsterdam

Evrim Akyigit (rechts) en Said El Abboudi in Habib van Theatergroep ZEP. Beeld Foto Serge Ligtenberg
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden