Everything We Hold

Dit is vooral een conceptband waarin de speelruimte heel beperkt is

Groot-Brittannië is al een tijdje booming in jazzland. Wapenfeit: de schaamteloze flirt met popmuziek en andere genres. Op zich heel goed. De gekaderde, geïmproviseerde muziek beweegt zich nergens naartoe. Maar buiten de grenzen treden, leidt niet per se tot open, onafhankelijke muziek.

Met Jamie Cullum als waarschijnlijke aanjager doemen de laatste jaren bands op als Neil Cowley Trio (pop-rock), Portico Quartet (pop-minimal) en ook het Kairos 4tet, dat nu zijn derde plaat uitbrengt.

Onder leiding van saxofonist Adam Waldmann horen we overduidelijke popstructuren met voor de hand liggende refreinen, solo's, bruggen en modulaties.

Vooral in de instrumentale stukken klinkt meer jazz, dankzij de onrustige en toch beheerst gespeelde ritmes (bassist Jasper Høiby en pianist Ivo Neame spelen ook in de ritmefreakformatie Phronesis).

De pop- en soulliedjes, gezongen door onder anderen Omar en Marc O'Reilly, met zachtzoete sopraansax, beklijven meer.

Daarin hoor je ook: dit is vooral een conceptband waarin de speelruimte heel beperkt is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden