FilmrecensieEverybody's Everything

Everybody’s Everything, het levensverhaal van Lil Peep, is pijnlijk en helaas veel te herkenbaar ★★★☆☆

Hoewel je het onvermijdelijke einde ziet aankomen, de documentaire over rapper Lil Peep is toch bijzonder waardevol.

Beeld uit de documentaire 'Everybody's Everything'.

Er zitten veel, misschien wel té veel pijnlijke scènes in Everybody’s Everything, over leven en werken van rapper Lil Peep. Maar één beeld, halverwege de bijna twee uur durende documentaire, blijft vervelend lang hangen. We zien de rapper bij een optreden in zijn thuisstad Los Angeles op het podium, maar dat lijkt hij zelf niet in de gaten te hebben, want hij zit zoals gewoonlijk vol met pijnstillers, wodka en cocaïne. Terwijl de geluidsband gewoon doorloopt, kijkt Lil Peep naar het projectiescherm achter hem, met zijn rug naar het publiek toe. Hij staart in een vertraagd flakkerende vuurzee, die bij zijn shows worden vertoond tijdens het nummer Hellboy. Minutenlang, zonder zich te bewegen. Alsof hij zich realiseert dat zijn leven echt een brandende hel is geworden en de vlammen al aan zijn magere lijf likken.

Je weet natuurlijk voor je eraan begint hoe de biografie van Gustav Elijah Åhr alias Lil Peep zal eindigen. Op 15 november 2017 werd de rapper levenloos gevonden in zijn toerbus, na een vermoedelijk bewuste overdosis fentanyl. Lil Peep was een van de eerste jonge rappers van zijn generatie die de 22 niet zou halen. Ook daarom werd hij een symbool van een verloren lichting getalenteerde rappers die ten onder gingen (en nog altijd gaan) aan de eigen doodsverachting, aan drugs en geweld. Het verhaal is helaas bekendEn toch is het schokkend om als toeschouwer aan de hand van Lil Peep in de draaikolk van zijn leven terecht te komen, die onherroepelijk naar het afvoerputje leidt. 

In eerste instantie voelt alles aan dit verhaal over Lil Peep, en dus ook de blik in een curieuze undergroundcultuur, vreemd en unheimisch. Na een moeizame start van zijn pubertijd – zijn ouders gaan uit elkaar, zijn vader is een eikel – probeert ‘Gus’ van zichzelf een outcast te maken, een buitenbeentje aan de rand van de samenleving. Hij laat zijn gezicht vol tatoeëren en sluit zich op in zijn kamer, met de gordijnen dicht. Omdat mensen hem op straat toch maar vreemd aankijken.

Hij begint raps en typische pubergedichten te schrijven, over levensangst en zijn afkeer van alle burgerlijkheid, maar ook over de hunkering naar liefde. Hij neemt wat muziek op, met doodeenvoudige beats uit een laptop. En hij wordt ontdekt in een kleine subcultuur van ‘emorappers’, die hun somberste gedachten op naargeestige muziek zetten.

Die kleine subcultuur, die door al wat oudere muziekliefhebbers en hiphopvolgers totaal niet wordt begrepen maar door heel jonge fans des te meer, wordt ineens groot. Lil Peep wordt het podium opgeduwd in kleine clubs en kelders, waar honderden jongens en meiden al zijn teksten meegillen en hun telefoon in het gezicht van de stomverbaasde rapper duwen. 

De documentaire 'Everybody's Everything'.

Het mooiste aan deze documentaire, van de producent Terrence Malick en regisseurs Sebastian Jones en Ramez Silyan, zijn de bij elkaar gesprokkelde beelden uit clubs en kraakpanden, vaak opgenomen met telefoons. Je krijgt bij die rauwe ‘found footage’ echt even het gevoel aanwezig te zijn bij het ontstaan van een merkwaardige hiphop- en punkcultuur, die een grote invloed zou hebben op het muziekleven.

Door het succes ontspoort Lil Peep verder. Hij laat zich omringen door de gebruikelijke ‘managers’ en ‘talentenscouts’, die zogenaamd het beste met hem voor hebben. Zijn huis stroomt vol vage gasten die allemaal iets – maar vooral geld en drugs - van de rapper willen. Lil Peep is te zachtmoedig er iets van te zeggen, laat staan alle profiteurs zijn huis uit te schoppen. Hij zakt in depressies en een eindeloze drugsroes, en schokkend is de verklaring van een van Lil Peeps ‘vrienden’ die zegt dat de rapper zich vaak opsloot in zijn kledingkast om een potje te gaan janken.

Er mankeert best wat aan Everybody’s Everything. De film wordt soms wat te larmoyant, als we weer video-opnamen van de peuter Lil Peep op zijn eerste fietsje voor bij zien komen en weer een emotionele brief van zijn lieve opa wordt voorgelezen. En hoezeer iedereen het onvermijdelijke einde ook ziet aankomen, het laatste kwartier is een uitgestrekt tranendal.

Maar de documentaire, die sinds vorige week is te zien op Netflix, is toch bijzonder waardevol. Omdat we ermee gedwongen worden de aangrijpende muziek van Lil Peep nog eens op waarde te schatten: ja, liedjes als Ghost Boy en Walk Away As the Door Slams zijn prachtig in al hun desolate treurigheid. Maar ook omdat we beseffen dat het verhaal van die rare, vol getatoeëerde Lil Peep helemaal niet vreemd of bizar is, maar een klassiek relaas over een fatale popcarrière. En dus over een bikkelharde, soms zelfs dodelijke industrie vol profiteurs, slechte raadgevers en andere kwaadwillenden, die de grootste talenten kapot weten te maken. Die gewaarwording maakt Everybody’s Everything eigenlijk nog het meest triest en een belangrijke, hopelijk laatste waarschuwing.

Everybody’s Everything 

★★★☆☆

Terrence Malick (executive producer), Sebastian Jones en Ramez Sylian (regisseurs). Met muziek van Lil Peep en o.a. Ghostemane, Ilovemakonnen. Nu te zien op Netflix.

De muziek van de Amerikaanse rapper Lil Peep werd na zijn overlijden in 2017 nog veel populairder: de streamingcijfers voor zijn tracks lopen in de honderden miljoenen. Na zijn dood verscheen bovendien de ene plaat na de andere, met vaak half afgemaakt en door anderen voltooid werk. De soundtrack van de documentaire Everybody’s Everything, die nu te zien is op Netflix, is verschenen als luxe dubbelplaat en omvat een aantal van Lil Peeps hits, wat onbekender werk en bijvoorbeeld een bijzondere, akoestische versie van het nummer Walk Away As the Door Slams. De plaat is uitgebracht bij Columbia/ Sony.

De documentaire Everybody’s Everything is gemaakt op initiatief van Liza Womack, de moeder van de rapper, in samenwerking met de gevierde regisseur en producent Terrence Malick (The Tree of Life, 2011). De film omvat dus de nalatenschap van de rapper zoals zijn moeder die graag wil zien, en dat roept de nodige vragen op. Vooral over de rol van de vader van Lil Peep, van wie wordt gesuggereerd dat die vreselijke dingen heeft gedaan. Wat precies, dat blijft onduidelijk. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden