TV-RECENSIEJULIEN ALTHUISIUS

Even wennen aan dat grijs-paars-roze decor, maar De vooravond voelt fris, met een aangenaam tempo

Maandagavond, een kleine vijftien jaar na de eerste uitzending van De wereld draait door, doken Fidan Ekiz en Renze Klamer head first in het Matthijs van Nieuwkerk-vormige gat met het nieuwe actualiteitenprogramma De vooravond.

Het was – en dat was te verwachten – even wennen, bijvoorbeeld aan het wat klinische grijs-paarse-roze decor of het vrij uitgebreide onderonsje waarmee presentatoren Fidan Ekiz en Renze Klamer de uitzending begonnen. Klamer had een plaatje meegenomen waarop een motoragent opriep illegale feestjes en bijeenkomsten te melden. ‘Als dit het land is waar we naartoe gaan…’ Ekiz wilde het nog even over het overlijden van acteur Chadwick Boseman hebben, die ook voor haar zoontje een rolmodel was geweest. Het was duidelijk: deze persoonlijke touch was de amuse voor de rest van de uitzending, maar voelde – en dit alles natuurlijk met de armslag dat het de eerste aflevering was – een beetje als een overbodige horde voor het echte werk.

Beeld BNNVara

Dat kwam in de vorm van allereerste gast Christian Flokstra, advocaat bij het kantoor Ficq&Partners, die zijn verhaal kwam doen over het Openbaar Ministerie, dat zijn collega’s heimelijk had laten volgen op een reis naar Dubai en ze beschuldigde van het lekken van geheime informatie. Het werd een scherp gesprek, waarin het leek alsof vooral Ekiz even wilde laten zien dat ze het kritische interview niet schuwt, als een verdediger die aan het begin van een wedstrijd even een stevige tackle inzet.

Onbedoeld hilarisch was het item waarin Janny van der Heijden over het nieuwste kookboek van Yotam Ottolenghi ging praten zonder dat ze het ook maar had aangeraakt. Het ontaardde in een scène waarin Renze Klamer, de hele uitzending niet gehinderd door enige podiumvrees, plaatsnam achter een elektrische piano en een riedeltje speelde terwijl Janny de ingrediënten van het gerecht ‘geroosterde ingelegde knolselderij met een zoete chilidressing’ voorlas. Deze enigszins onwerkelijke paar minuten werden gevolgd door een interessant gesprek met drie geschiedenisdocenten over de verhoudingen tussen de Randstad en de provincie ten tijde van de Gouden Eeuw.

‘Typisch Vara-programma. Een beetje echt nieuws, een tritsje mediagebeurtenisjes, snufje animatie en een dingetje humor.’ Zo omschreef mijn collega Wim de Jong op 11 oktober 2005 op deze plek de allereerste uitzending van DWDD. Die woorden zou je bijna een voor een kunnen plakken op de eerste uitzending van De vooravond, maar ondanks dat de formule misschien op papier gelijkenissen met DWDD vertoont, toonde de praktijk (nogmaals, op basis van de eerste aflevering) toch wel een heel ander programma. De vooravond voelde nieuw, fris van de lever, met een aangenaam tempo en een goede mix van onderwerpen.

Aangename verrassing was de recensie van Marcel van Roosmalen helemaal aan het eind van het programma. ‘Nul keer gelachen, niet één keer geraakt. Ik haat vergelijkingen, maar DWDD was wel beter dan dit’, zei Van Roosmalen, verkleed als digitale plant (snufje animatie). ‘Bedankt belastingbetaler. Bedankt Renze. Bedankt Fidan. Bedankt BNNVara. Bedankt Frans Klein. Het was weer kut.’ Maar dat viel dus alles mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden