Eva Koreman doet elke dag iets wat ze eng vindt: 'het is toch gewoon leuk om dingen mee te maken?'

Dit is hét Audiovisuele Talent van 2018

Als radio-dj heeft ze haar sporen al verdiend, als tv-maker is Eva Koreman nog maar net begonnen. Daarbij leeft ze al sinds haar 14de naar een van de lessen van de dalai lama: doe elke dag iets wat je eng vindt.

Foto Valentina Vos

De lucht boven Beldert Beach, een plasje ten noorden van Tiel, is donkergrijs en de Wipe Out-baan ligt er een beetje treurig bij, met opgedroogde modder op de vaalblauwe luchtkussens. In schril contrast met dit barre tafereel staat de verschijning van Eva Koreman, stralend en strijdbaar, na een uur lang afzien nog vol goede moed voor het laatste onderdeel van de hindernisbaan, de Dizzy Dummy.

Koreman en de verslaggever klikken de riempjes vast, zodat we dadelijk niet uit het ronddraaiende rad worden geslingerd. Dan begint het rode platform te draaien en Koreman te lachen. De G-krachten lijken de radio- en tv-maker niet te deren.

Als het rad tot stilstand komt, bevrijdt ze zich vlug uit de gordels, holt naar de evenwichtsbalk, huppelt er behendig overheen, springt over de meeverende stapstenen en klautert over de klimmuur. Haar misselijke tegenstander laat ze ver achter zich, net zo ver als de concurrenten van deze talentenverkiezing.

'Nog een keer?', vraagt ze kwiek als de nummer twee zich eindelijk over de finish werpt.

Ehm, nee, dank je.

Waarom Wipe Out, vraagt u zich nu misschien af. Waarom een parcours met obstakels van luchtkussens afleggen, dat is gekopieerd van de gelijknamige tv-show die door RTL 5 werd uitgezonden? Het makkelijke antwoord zou zijn: waarom niet? Een antwoord dat ook zeker uit de mond zou kunnen komen van Eva Koreman (33), die niet terugdeinst voor een gek plan. Maar zo makkelijk maken we ons er niet van af, zeker vandaag niet.

Scrabble of Wipe Out, dat was het antwoord op de vraag of we een activiteit konden doen die kenmerkend voor Koreman is. Meteen een prima indicatie van de uitersten van haar persoonlijkheid: denken en doen. Koreman wilde vroeger altijd al eens meedoen aan Wipe Out, maar dan zonder op tv te komen, want dat is eigenlijk nooit een ambitie van haar geweest, waarover later meer.

Als beïnvloedbare puber van een jaar of 14 raakte Koreman diep onder de indruk van een boekje met speeches en adviezen van de dalai lama. 'Doe elke dag iets wat je eng vindt', was een van de lessen waarnaar ze nog steeds probeert te leven, al ligt ze soms heus weleens de 'hele zondag voor pampus in de zitkuil'.

Wipe Out kan ze nu toevoegen aan het lijstje 'vreemde skills' die ze verzamelt: ze is net klaar met een cursus hoelahoepen en volgde daarvoor paaldansles. Eerder haalde ze al haar motorrijbewijs.

Hoe het verder ging met Eva Cleven (31)

‘In januari won ik een Marconi Award voor aanstormend radiotalent, dat was een redelijk spectaculair begin van het jaar. Ik heb documentairemakers geïnterviewd voor 2Doc, en daarnaast veel gepresenteerd: twee wekelijkse programma’s voor FunX, de Avond van de Vieze Film, de Avond van de Korte Film, muziekfestivals voor de VPRO, en natuurlijk Het Klokhuis. Vorige maand hebben we daarvoor in Servië een aflevering gemaakt over vluchtelingenopvang. Dat was soms schrijnend: toen een jongetje vertelde dat hij hersenchirurg wilde worden, begon zijn moeder hard te huilen. Ik begreep dat niet, maar zij vertelde later dat haar zoontje dat zegt omdat zij psychische problemen heeft. Dit jaar heb ik ook voor het eerst een grote fotoshoot voor de Linda gedaan. Een hele dag met make-up en de mooiste kleren. Ik haat winkelen, ik word er chagrijnig van, maar omdat de styliste alles had geregeld, was ik helemaal gelukkig.’

Lees hier ons interview met Eva van vorig jaar.

Gijs Beukers

Even later in haar autootje, waarin nog steeds een flinke bak met cd's ligt die ze had meegenomen voor een roadtrip in de zomer, zegt ze: 'Dit zou echt de stomste quote ooit kunnen zijn, maar het is toch ook gewoon leuk om dingen mee te maken?'

Bovendien, welbeschouwd ís het leven een Wipe Out: een wedstrijd vol onvoorspelbare en oneerlijke obstakels, en als je op je bek gaat, staan de anderen er lachend naast. 'Het is leedvermaak', bevestigt de Wipe Out-begeleidster. Waarna Koreman, kijkend naar een aantal grote ronddraaiende hoepels, mijmert: 'Wonderlijk eigenlijk hoe mensen een hang naar zelfdestructie hebben.'

Zo bezien is de Sucker Punch, een klimwand met rode uitschuivende balken die je op onregelmatige tijden een klap verkopen, een prima metafoor voor de aanvallen die ze in het begin van haar radiocarrière, bij Amsterdam FM en Qmusic, moest incasseren. Als vrouw in een mannenwereldje moest ze harder werken en kreeg ze hardere kritiek van luisteraars.

Foto Valentina Vos

Kerels die bijvoorbeeld zeiden dat de 'vrouwtjes een mengpaneel ingewikkeld vinden'. Ooit belde Koreman zelfs een luisteraar op, die had gesms't dat ze 'een schande voor het vrouwelijke geslacht' was. Hij had een kutdag gehad, zei de boze sms'er toen ze zijn nummer belde, hij bedoelde het niet zo.

Koreman was sidekick van dominante mannetjes als Jeroen van Inkel en Giel Beelen, maar bedong tegelijkertijd dat ze ook altijd een eigen show had, om van niemand afhankelijk te zijn. En als er on air weer eens een foute grap gemaakt werd, ging ze daar met liefde tegenin.

Eigenlijk is grootste talent in de categorie audiovisueel voor Eva Koremaneen eigenaardige prijs om te winnen . Als radiomaker heeft ze al prijzen gewonnen en er een flink aantal jaren opzitten. In 2010 begon ze bij Qmusic en sinds september heeft ze haar gedroomde middagprogramma bij 3FM, maandag tot en met donderdag van 12.00 tot 14.00 uur. Met Sander Hoogendoorn is ze bovendien zenderstem van 3FM.

Een radiotalent? Dat zou een belediging zijn.

Als tv-maker daarentegen is ze pas net begonnen. Ze was dit jaar een van de drie presentatoren van de revival van Jules Unlimited, maakte met Chris Zegers een Nederlandse versie van het Vlaamse format Radio Gaga en trok door Marokko en Spanje voor 3 op Reis Midweek. De afgelopen weken was ze in Apeldoorn om voor NPO 3 verslag te doen van Serious Request.

Dus ja, als tv-talent is dit een mooie prijs. Maar aan de andere kant is ze ook weer niet van plan om haar carrière om te gooien en vol voor televisie te gaan. Radio gaat voor, is haar zelfbedachte regel, ze wil haar middagshow niet afzeggen voor tv-opnames. 'Maar het mooie van regels die je jezelf oplegt is: die mag je ook weer zelf breken.'

Tot een paar jaar geleden had ze nog camera-angst; bij toeval kwam ze toch op tv terecht. Haar werkgever BNNVara vroeg Koreman om een screentest te doen voor Jules Unlimited, een programma over extreme sporten en wetenschap dat ze als kind in de jaren negentig al keek. Uit 36 kandidaten werd zij gekozen als een van de drie presentatoren.

Slacklinen - op grote hoogte balanceren op een plat koord, wel gezekerd gelukkig - vond ze het engst. Ze viel bijna flauw en liet zichzelf toen maar vallen zodat de adrenaline haar weer wakker zou laten schrikken. Het leukst vond ze abseilen van de zendmast bij Lopik. Van een val na een sprong over een hoge ramp met snowboarden heeft ze nog maanden last gehad aan haar stuitje. Lachend door de tranen deed ze de afkondiging van het programma.

Vandaag heeft ze dezelfde kleren aan die ze vaak voor Jules Unlimited droeg: een zwarte trui en trainingsbroek, stevige bergschoenen en een jasje met drakenprint erop. Daarbovenop de blauwe plastic helm van Wipe Out, ingedragen door personeelsuitjes en bachelorparty's. Ook bij Jules Unlimited had ze vaker wel dan niet een helm op.

Van huis uit kreeg ze de hang naar avontuur mee. Haar biologische vader is sjamaan in Frankrijk en verliet het gezin toen Koreman 2,5 maanden oud was. Ze spreekt hem weinig, maar staat op goede voet met hem. Haar moeder vloog onlangs haar laatste vlucht als stewardess. Koreman werd door haar opgevoed, samen met haar stiefvader, die ze beschouwt als een echte vader.

We staan inmiddels voor het obstakel dat op de website wordt aangeprezen met de woorden: 'The bigger the balls the harder the falls.' Inderdaad, het gaat hier om de beruchte Big Red Balls, waarvan de een zachter is dan de ander, om de sprongetjes over deze objecten nog een tikje moeilijker te maken. Normaalgesproken ligt er een waterbad op de valler te wachten, maar in de winter land je gewoon op een droog luchtkussen.

Als we de vier rode hordes vertalen naar het leven van Eva Koreman, we zijn immers toch bezig, hoppen we van de basisschool waar ze als kwetsbaar kind gepest werd, via een bloeiperiode tussen de dromers op het gymnasium in Amsterdam-Zuid en een bestaan als bèta-gamma-student (richting sociologie) met tig bijbaantjes, naar een tijd als vrijwilliger die voor 12,60 euro per maand (zelf te betalen, welteverstaan) het nieuws mocht voorlezen op Amsterdam FM.

Bij toeval ontdekte ze daar de radiofreak in zichzelf. Ze hield van het schuiven met de knopjes, de sensatie van live uitzenden, het delen van je favoriete muziek met de luisteraars, de actualiteit bediscussiëren, het geklets én het geklier. Als kind maakte ze al hoorspelen en was ze gek van muziek, maar nooit had ze ook maar een moment nagedacht over een carrière als radio-dj.

Toen ze eenmaal haar roeping had gevonden, gaf ze zich op voor de V Academy, de inmiddels opgeheven mediaschool van Veronica. Daarna volgde ze een losse workshop bij Iwan Reuvekamp, die op dat moment net programmadirecteur bij Qmusic werd. Wel zes keer mocht ze een demo opnemen bij dat station en pas bij de laatste keer was het goed genoeg om on air te mogen gaan. En daarna was ze los, zou je kunnen zeggen, net als nu op de Big Red Balls, waar ze betrekkelijk makkelijk overheen stuitert.

Een minuut later staan we op het ronde luchtkussen van de Sweeper, waar we ieder een eigen pilaartje kiezen om op te balanceren. Een rode balk draait als een enorme klokwijzer rondjes, waarbij je telkens op het juiste moment moet opspringen. Wie geraakt wordt en niet op zijn pilaartje landt, is af. Na ongeveer twee minuten de rode arm ontwijken, is Koreman de eerste die valt.

'Willen jullie nog een keer?', vraagt onze begeleidster. Mwah, nee, we bedanken vriendelijk - op tv zag dit er toch een stuk spectaculairder uit.

Het is nog niet makkelijk om spectaculaire tv te maken, weet ook Koreman. Voor de eerste aflevering van Jules Unlimited ging ze in een flightsimulator zitten die haar heen en weer schudde, zodat ze de G-krachten kon ervaren die een piloot in het echt meemaakt als het misgaat. In de Volkskrant kreeg ze de kritiek dat ze haar adrenaline en fysieke ongemak niet overbracht op de kijker.

'Dat klopte helemaal', zegt ze. 'Ik was in die simulator eigenlijk vooral bezig met niet al te misselijk worden. Het tv-maken was nieuw voor me toen. Ik moest nog van alles leren. Als ik heel zenuwachtig of bang werd tijdens activiteiten voor Jules Unlimited ging ik soms schelden of foute grappen maken, maar die beelden waren allemaal onbruikbaar natuurlijk.'

Haar ego lijkt haar niet in de weg te zitten. Ogenschijnlijk zonder enige reserve poseert ze, met helm op en een besmeurd pakje aan, tussen het wipeouten door voor de fotografe. 'Zal ik nog even wat modder op mijn gezicht smeren?', vraagt ze. Dat lijkt de fotograaf, uiteraard, een uitstekend idee.

Hoe komt ze aan zo'n open en onbevreesde houding? 'Ik vind het niet moeilijk om me kwetsbaar op te stellen', zegt ze. 'Dat heb ik moeten leren; uiteindelijk komen daar de mooiste dingen uit voort.'

Ze vertelt hoe ze een tijdje geleden ayahuasca probeerde, de Zuid-Amerikaanse hallucinogene drank die door steeds meer mensen tijdens ceremonies wordt gedronken om tot nieuwe levensinzichten te komen. Wat ze ervan leerde? 'Dat is een lang verhaal. Maar het komt erop neer dat ik meer op mijn intuïtie ben gaan vertrouwen. Als iets niet goed voelt, dan is dat dus maar zo.'

Haar carrière plant ze sindsdien nauwelijks nog vooruit en dat heeft haar dus meteen een prijs opgeleverd.


Ryanne van Dorst (33)

De openhartige rockzangeres en hermafrodiet maakt een serie over gender.

'Nou hoi, ik ben Ryanne van Dorst en ik mag televisie gaan maken.' Met deze woorden opende Ryanne van Dorst begin dit jaar de eerste aflevering van haar BNN-programma Geslacht! In de vierdelige serie duikt de spraakmakende rockzangeres in de wereld van 'mannen, vrouwen en alles wat daar tussenin zit'. En ook in dit programma zien we Van Dorst precies zoals we haar eerder in onder andere Expeditie Robinson, DWDD, De Slimste Mens en Ranking the Stars zagen: als een grappige, directe en openhartige persoonlijkheid. In de eerste aflevering valt Van Dorst bijvoorbeeld meteen met de deur in huis door bekend te maken dat ze hermafrodiet is, hoewel haar 'van alle kanten geadviseerd is' om het er niet over te hebben. Ze oogstte veel lof voor haar eerlijkheid, maar voor Van Dorst was dat geen reden om naast haar schoenen te gaan lopen. Sterker nog, ze liet via een tweet op Internationale Vrouwendag merken nog steeds over de nodige zelfspot te beschikken: '#internationalevrouwendag! Ik drink er vanavond een half biertje op.'

Lex de Bruijn

Foto anp

Nadia Moussaid (33)

In haar talkshow over de moslim-gemeenschap schuwt ze de forse discussie niet.

Ze maakte de documentaires Leven, liefde & hiv en Lost Generation, zit soms als tafeldame bij DWDD en is sinds 2016 presentatrice van De Nieuwe Maan, een wekelijkse talkshow over de ontwikkelingen in de moslimgemeenschap. As presentator maakt Nadia Moussaid een goede indruk: ze stelt scherpe vragen, geeft de gasten voldoende spreekruimte en schuwt een stevige discussie niet.

Dat laatste blijkt wel uit de gasten die bij Moussaid aanschuiven. Zo ontving ze bijvoorbeeld Pegida-voorman Edwin Wagensveld, die zijn mening mocht geven over het gevaar van radicaliserende moslims in Nederland. Moussaid was kritisch en direct, maar gaf Wagensveld wel de ruimte om zijn verhaal te doen. Het is kenmerkend voor haar doel met het programma, dat ze in een interview met de Volkskrant zo omschreef: 'Er is nu zo veel angst en onbegrip in de samenleving, dat ik daar graag iets aan wil doen.' En dat doet ze niet onverdienstelijk, want Moussaid liet in hetzelfde interview weten dat ze een mail had gekregen van iemand die op de PVV wilde stemmen, maar door haar programma was gaan twijfelen.

Lex de Bruijn

Foto Frank Ruiter