ProfielEva Green

Eva Green heeft van afstandelijkheid kunst gemaakt

Beeld Getty

Ze speelde krachtige koninginnen, femmes fatale, verleidelijke vampiers, maar wie is actrice Eva Green eigenlijk zelf?

Er zijn joviale acteurs die bij groepsinterviews van twintig minuten erin slagen de illusie te wekken dat je hun beste vriend zou kunnen zijn. Er zijn gepokt en gemazelde types die weten wat je als journalist wil horen en dat keurig in goedgeformuleerde volzinnen oplepelen. Er zijn de nukkigen die simpelweg geen zin hebben en mokkend antwoorden.

En er is Eva Green.

Kaarsrecht zit de zwartgeklede actrice met haar donker opgemaakte ogen op de wegzinkbank in de hotelbar van Le Bristol. Het is november 2019: Green (39) is in Parijs voor de promotie van Proxima, een film waarin ze een ambitieuze astronaut speelt die zich voorbereidt op een ruimtemissie van een jaar. Het is haar grote droom, alles moet ervoor opzij, maar de gevoelens die het achterlaten van haar jonge dochter oproepen, blijken hoe langer hoe minder makkelijk weg te drukken.

Vragen over die film, die eerder tijdens het Internationaal Film Festival in Rotterdam vertoond werd en door het coronavirus later in de bioscoop te zien zal zijn dan gepland, beantwoordt Green welwillend, in haar keurige Brits-Engels. Maar ze antwoordt kort, twijfelend, soms met halve antwoorden. Herkent ze zich bijvoorbeeld als acteur in de professionele gedrevenheid van haar personage? ‘Voor mij zijn astronauten helden. Dat ze de ruimte in willen, dat ze iets willen ontdekken wat nog niet is ontdekt, fascinerend. Ja. Acteur... hm, ik weet het niet. Wat wil je dan vinden? Jezelf? Het is nogal narcistisch. Het tegenovergestelde van opstijgen, ja.’

Zo, klaar. Green oogt bijna opgelucht. Priemende blik, vriendelijke glimlach. Nog iets?

Green is ongrijpbaar. Ze houdt afstand. Het is precies wat haar als actrice zo fascinerend maakt. De kijker krijgt nooit helemaal hoogte van haar personages, ze glibberen zo tussen de vingers door.

Het was mysterie dat regisseur Bernardo Bertolucci bij haar zocht en vond in The Dreamers (2003), de film vol seks en naakt waarin zij als Frans fladdermeisje een driehoeksverhouding krijgt met een Amerikaanse student en haar tweelingbroer. Bij het grote publiek brak ze door met haar vertolking van ‘Bond-meisje’ Vesper Lynd in Casino Royale (2006), de eerste vrouw die Bonds hart wist te breken omdat ze dingen voor hem verborgen houdt.

Eva Green in Casino Royale.

In de gothic horror-serie Penny Dreadful, waarvoor ze voor een Golden Globe werd genomineerd, speelt ze het medium Vanessa Ives dat steeds meer wordt meegezogen in een neerwaartse spiraal van duistere waanzin.

Het zijn vooral dit soort fantasy-omgevingen waarin Green zich als actrice beweegt. Met haar donker geverfde haar, bleke huid en doordringende ogen is ze gemaakt voor onwerkelijke werelden, zoals een fantasieversie van de oudheid (300: Rise of an Empire, 2014), of een duistere metropool (Sin City: A Dame to Kill For, 2014). 

Het meest op haar plek lijkt ze in het extravagante, krullerige universum van regisseur Tim Burton. Drie keer castte hij haar: als vampier in Dark Shadows, als kindertehuisdirecteur in Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children en als trapezeartiest in Dumbo. ‘Ze maakt zo’n verpletterende indruk als een ouderwetse filmster’, zei hij over zijn muze tijdens de promotie van die laatste film. ‘Alsof ze van een andere planeet komt.’

Eva Green in Dark Shadows.

Precies zoals ze zich vaak voelt, vertelt Green geregeld in interviews – zo’n beetje het enige persoonlijke dat ze loslaat. In de acteurswereld hoort ze er ook niet helemaal bij. Als dochter van de Franse actrice Marlène Jobert durfde ze eigenlijk niet toe te geven dat zij óók wilde acteren. Om zich los te maken van die erfenis verhuisde ze naar Londen en volgde daar een acteeropleiding. 

Ze is een zelfverklaarde ‘nerd’, die zich interesseert zich voor taxidermie, egyptologie en insectenleer. Liever leest ze daarover thuis een boek dan dat ze naar een feestje gaat. In combinatie met haar rollen leverde het haar het imago van buitenbeentje op. ‘Ik word vaak in het gothichokje gestopt’, reageerde ze tijdens een interview voor Dumbo op een vraag over de hooggesloten witte kanten blouse die ze aan had. ‘Ik heb besloten dat maar te omarmen.’

Je zou kunnen zeggen dat haar vaak extreme kostuums de aandacht van de kwetsbaarheid van haar personages afleiden. Ze voorzien ze van een pantser, geven ze iets ongenaakbaars. Green speelt sterke vrouwen in hooggesloten korsetten of vampjurken die de wereld naar hun hand zetten, die streven naar controle en macht. Ze speelde krachtige koninginnen, femmes fatale, verleidelijke vampiers.

Eva Green in Dumbo.

‘Er zijn altijd haarscheurtjes’, zegt Green. ‘Personages die alleen maar sterk zijn, zijn niet interessant.’ Zelfs gezagvoerder Artemesia, die in 300: Rise of an Empire ronduit kwaadaardig is – Green moest een afgehakt hoofd kussen en droeg een vest van mensenhaar, écht mensenhaar – is niet alleen maar slecht, benadrukt ze. ‘Er is een réden dat ze boosaardig is. Ik vind het interessant om juist dan zwakheden van de personages te ontdekken.’

Wat dat betreft lijkt haar personage in Proxima een vreemde eend in de bijt. Astronaut Sarah Loreau is normaler, zachter. In scènes waarin Green met haar filmdochtertje acteert, is ze warm – het is een fantastische film die toont hoe subtiel ze ook kan acteren. 

Al is óók deze Sarah een type dat haar emoties wegstopt en zich graag hult in pantsers als een astronautenpak. De eerste keer dat je haar ziet test ze een exoskelet, ze probeert met haar lichaam een paar robotarmen te bedienen. ‘Ze is een machine die hoe langer, hoe menselijker wordt’, aldus regisseur Alice Winocour. ‘De reden dat ik Eva castte, is omdat ze iets onverzettelijks heeft, als een strijder. Maar waarop ik als regisseur verliefd werd is haar vreemdheid, die ik herken. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, leek het alsof we ruimtezusjes waren. Ze heeft het gevoel dat ze niet helemaal onderdeel uitmaakt van deze wereld.’

Beeld Getty

‘Ik ben extreem verlegen’, is de verklaring die Green daarvoor geeft. Daarom zien veel mensen haar vaak aan voor kil en afstandelijk en daarom komt ze ook zo ongemakkelijk over tijdens interviews, alsof ze een pantser aantrekt. ‘Een handicap’, noemt ze het, die praten voor groepen een marteling maakt. ‘Maar het wordt beter. Ik slaag er nu bijvoorbeeld in dit soort interviews te doen. God, wat vind ik het pijnlijk over mezelf te praten, maar jullie zijn lief hoor. En het is eigenlijk gewoon een spelletje, natuurlijk.’

Op ongeveer dezelfde manier blijkt juist acteren haar een façade te bieden, die haar helpt zich te uiten. Geef Green een korset of een ruimtepak, een personage om zich in te verschuilen, fysieke uitdagingen, en ze is op haar gemak. ‘Het is bevrijdend om personages te onderzoeken, om in hun psychologie te duiken. Maar ik ben gevallen voor acteren omdat ik dan even kan loskomen van mezelf.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden