recensie rammstein

Euforie en ontroering gaan bij Rammstein prachtig samen ★★★★☆

Rammstein is op het moment zo’n beetje de grootste rockband op aarde. Het donkere, indringende geluid van de band is in De Kuip verpletterend mooi. Kei- en keihard, maar geheel galmvrij. Overal op het veld staan mensen met hun ogen dicht die zweepslagen te ondergaan, in stille ontroering.

De Duitse Metal band Rammstein tijdens hun optreden in De Kuip. Beeld Ben Houdijk

Die riff, ergens in het midden van het nummer Du Hast. Als het nummer dus al even op gang is en een volle, overkokende Kuip in trance marcheert op de ijzeren cadans van de bezongen mensenhaat. Je kunt die geselende akkoordenprogressie op twee manieren ondergaan. Smijt een bak bier over het publiek heen en steek die vuisten omhoog in blinde rockeuforie – het gebeurt volop, want Rammstein, De Kuip 2019, is in de eerste plaats een feestje.

Maar kijk om je heen. Overal op het veld, vlak voor het podium en dus omgeven door vuurspuwende hoogovens, staan mensen met hun ogen dicht die zweepslagen te ondergaan, in stille ontroering. Hier wordt duidelijk een diepe behoefte bevredigd en een deel van de hersenen geopend dat wil zwelgen bij het megalomane geluid van dit bandje.

Rammstein-bassist Oliver Riedel. Beeld Ben Houdijk

Of nou ja, dit bandje: Rammstein is op het moment zo’n beetje de grootste rockband op aarde. De show in De Kuip is in Nederland toch echt de popshow van het jaar. Even geen ouwe rockers uit vervlogen tijden: Rammstein surft op de golven van artistieke hoogconjunctuur, want het heeft een verse plaat op zak die hit na hit scoort. En de nummers doen ertoe; ze zijn actueel en mateloos controversieel, van de singles Deutschland tot Ausländer.

Monsters op de loer

Logisch dat er nogal werd uitgekeken naar deze Kuip-show, die binnen twee uur was uitverkocht. Maar er lagen ook een paar monsters op de loer. De warmte werd gevreesd: Rammstein pleegt de concerten op te vrolijken met ziedende vlammeninferno’s en bij een graad of 30 buitentemperatuur is dat een minder prettig vooruitzicht. En dan de locatie: de oude Kuip, ooit een rocktempel, maar het laatste decennium toch vooral een lichtelijk verwaarloosde bak beton. Hoe laat je daar een hypermoderne en technische rockshow ontbranden? En vooral: hoe laat je die goed klinken?

Beide monsters maken zich bij het zware en droefgeestige openingsnummer Was Ich Liebe snel uit de voeten. De hitte valt reuze mee: de zon verdwijnt bij het begin van de show keurig achter de hoogste tribunerand en er steekt een aangenaam windje op. Dan het geluid. Dat is verpletterend mooi. Kei- en keihard, maar vanaf het veld beluisterd geheel galmvrij. Donker en indringend bovendien, en boven de diepe bassen snerpen de gitaren en vooral ook die geestdriftige synthesizers van het nummer Sehnsucht door De Kuip én in ieders arme oren. Je weet dan al dat Rammstein niet meer stuk kan: de band is live vooral een sensatie als die unieke en naargeestige sound van loeistrakke metalriffs met dreunende dance zijn werk kan doen.

Vers bloed

De nieuwe, vorige maand verschenen plaat werkt als een infuus voor de Duitsers, een toevoer van vers bloed. De Rammsteinshows waren altijd indrukwekkend maar de Berlijnse band viel het afgelopen, albumloze decennium ook in herhaling. Steeds dezelfde scènes rond de gietijzeren kookpot bij het nummer Mein Teil: het ging wat vervelen.

Rammstein voert nu nieuwe theaterstukken op, in een ouderwets futuristisch decor dat geleend lijkt uit de film Metropolis van Fritz Lang. Bij het nummer Puppe, waarin Till Lindemann zingt over seksuele verwarring en kinderangst, vliegt een reusachtige kinderwagen in brand. Het beeld is indringend, ook omdat een camera de smeltende pop in de wagen vastlegt en boven het podium laat zweven.

Het tragische liefdesliedje Diamant is ook al zo sterk. Lindemann zingt het zinderend van drama met een zuiver articulerende stem die echt ontroert, bij tokkelende gitaren. Het blijft bijzonder aan Rammstein: bij alle theater- en ontbrandingsspektakels boort de band ook steeds een diepere laag aan, waarbij alle aandacht uit kan gaan naar de inhoud en dus die teksten. Het nummer Zeig Dich is een existentialistische noodkreet, als Lindemann zingt: ‘Zeig dich, wir verlieren das Licht. Kein Gott zeigt sich, der Himmel färbt sich rot.’ Bij dit libretto baadt De Kuip in een hel wit licht, dat recht uit de hemel lijkt te schieten.

Zwarte confetti

Zo gaan beeld en geluid steeds prachtig samen. Bij het asgrauwe Puppe drijven donkere wolken zwarte confetti over het publiek. En bij nummers als het klaaglijke en tegelijkertijd mokerharde Sonne branden de hellevuren alle licht uit de ogen en de lucht uit de longen.

Het zwaartepunt van de show, de uitvoering van de hit Deutschland, valt helaas wat tegen. De lichtshow doet zijn werk niet, simpelweg omdat het daglicht boven Rotterdam in de weg zit. Maar het slot en vooral de verpletterende, zwaar vertraagde uitvoering van het nummer Rammstein, is adembenemend. De hoge toren midden op het podium vat eindelijk vlam, in de allerlaatste minuten van de show. En de vlammen blijven flakkeren, ook als de door de ziel snijdende gitaren zijn verstomd. Dat laatste beeld brandt op het netvlies. Zo is Rammstein toch weer onvergetelijk.

Pop

★★★★☆

Rammstein

25/6, De Kuip, Rotterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden