AlbumrecensieTime Falling

Etherische schoonheid in Van der Aa’s indiepop★★★★★

Zoals de Aleph uit het verhaal van Borges een punt is waar alle punten van het universum samenvallen, zo is het hoofd van Michel van der Aa misschien wel de plek waar alle soorten muziek samenkomen. De 49-jarige componist, die in zijn internationaal succesvolle opera Sunken Garden al blijk gaf niet vies te zijn van een surrealistische technobeat, heeft nu zijn eerste indiepopalbum uitgebracht, Time Falling.

De ster van het album is zangeres Kate Miller-Heidke (die vorig jaar Australië vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival) die vocalen van een etherische schoonheid laat horen, vaak meerstemmig, op tekst van Borges, Pessoa en anderen. Daaronder legt Van der Aa een smeulend weefwerk van baslijnen, synths en gitaren met hier en daar een flard koormuziek.

Het is heel knap gemaakt, al is meezingbaarheid niet de grootste troef, en laat Van der Aa na de rauwe kantjes van Miller-Heidkes stem te exploiteren. Maar het ietwat onbestemde van deze muziek noodt, samen met de variëteit van de elf nummers, tot meermaals herbeluisteren.

Michel van der Aa

★★★★★

Time Falling

Klassiek

Disquiet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden