FilmrecensieÉté 85

Été 85 is juist in zijn eenvoud bijzonder, met een oprechte toon en knap doorvoelde emoties ★★★★☆

Met zijn film over een allesoverheersende tienerliefde weerspiegelt François Ozon fraai de sfeer van de jaren tachtig.

Été 85.

Alsof hij dagelijks knappe jongens uit het water vist, zo nonchalant brengt David de half verzopen Alexis veilig naar huis. De 16-jarige Alexis kwam op zee in de problemen nadat een zomerstorm zijn zeilbootje deed kapseizen. David, een paar jaar ouder, blijkt in alle opzichten een reddende engel. Alexis valt als een blok voor hem.

Nog voordat In Between Days van The Cure op de soundtrack klinkt, heeft François Ozon (53) de jaren tachtig-sfeer al fraai neergezet in Été 85, zijn negentiende speelfilm. Dat zit hem niet alleen in de (inmiddels weer modieuze) kapsels en kleding, maar ook in het doemdenken van Alexis en de doortastende manier waarop de tieners contact leggen, zonder digitale ruis. Het is simpel: je hebt een vriend naar wie je toe kunt gaan, of je bent eenzaam.

Aanvankelijk lijkt Été 85 de kant op te gaan van een erotische thriller, het genre waarmee Ozon als jong talent zijn naam vestigde. Maar de scherpe kantjes uit zijn eerdere werk blijven afwezig. Het opmerkelijk zedige Été 85 is Ozons eerste uitstapje in het young adult-genre – zij het dat de regisseur zich niet beperkt tot dat jonge publiek. Ook volwassenen kunnen zich gemakkelijk verplaatsen in deze allesoverheersende tienerliefde.

Ozon baseerde zijn scenario op de prachtige roman Je moet dansen op mijn graf Van Aidan Chambers, de Britse auteur die al young adult-boeken schreef toen die benaming nog moest worden bedacht. Het boek, dat in 1982 voor het eerst verscheen en ook in Nederland nog altijd veel wordt gelezen, speelt zich af in de badplaats Southend-on-Sea. Ozon situeert het verhaal aan de overkant van het Kanaal en veranderde nog wat details, maar behoudt de oprechte toon en de knap doorvoelde emoties uit het boek – van torenhoog geluk tot de diepste wanhoop. Nooit doet dat klef of overdreven aan.

Été 85 zal niet de boeken ingaan als Ozons beste werk – daarvoor mist het verhaal de duistere lagen van films als Sous le sable (2000) en Frantz (2016), of de plezierige hysterie van komedies als 8 Femmes (2002). Toch is de film juist in zijn eenvoud bijzonder. Voor Ozon, die het beroep van filmmaker eens omschreef als ‘toeschouwer, voyeur en manipulator’ is dit warme, oprechte drama misschien wel zijn meest persoonlijke film. Zelf was hij 17 in die zomer van ’85, en uit alles blijkt dat hij niet alleen de tijdgeest, maar ook zijn hoofdpersoon Alexis volledig doorgrondt.

Été 85

Drama

★★★★☆

Regie François Ozon.

Met Félix Lefebvre, Benjamin Voisin, Valeria Bruni Tedeschi, Philippine Velge.

100 min., in 43 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden