Review

Et lux wekt sensatie van 'zwevend maar niet zweverig'

Het requiem, de Latijnse dodenmis, is door componisten almaar emotioneler opgetuigd. Verdi ontketent op de Dag des Oordeels een akoestische storm. Bij Fauré betreedt de overledene het paradijs met engelenzang die de kitsch benadert. Wolfgang Rihm, Duitslands succesvolste nog levende componist, heeft het genre in 2009 verrijkt met een stuk dat zowel het tumult als de traan mijdt.

Guido van Oorschot

Hij ontleende de titel Et lux aan de regel et lux perpetua luceat eis ('en laat het eeuwig licht op hen schijnen'). Voor Rihm zijn het 'troostende maar ook diep verontrustende woorden'. Uit de vonken van dat spanningsveld heeft hij een meesterwerk gesmeed. Het is alsof je in het hoofd kruipt van een componist op het doodsbed. Zijn brein is beneveld door morfine, flarden muziek vormen bitterzoete combinaties. Een strijkkwartet en een vocaal kwartet laveren tussen de polen welluidend en gruizig. De stemmen lijken te waaien uit de Renaissance, als herinneringen aan polyfone missen van Josquin of Palestrina. Die herkomst verklaart ook de verrassende dirigent en de zangers: Paul Van Nevel en het Vlaamse Huelgas Ensemble, specialisten in het oorstrelende ambacht.

Geschuurd wordt er vooral door de strijkers van het Minguet Quartett uit Keulen. Dankzij hen klappen klanksferen om als het weer op een verraderlijke lentedag. Een gloeiend zonnetje smoort in guur getokkel. Door een dissonante wolkenlucht piept opeens een strookje blauw. Een uur lang wekt Et lux de sensatie van 'zwevend maar niet zweverig'. Piekeren over leven en dood heeft er een sublieme soundtrack bij.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden