Esthetische thriller ook meeslepend drama

Een minder vaardige filmer zou de personages in 'Suburra' laten verzuipen, maar regisseur Stefano Sollima maakt er een meeslepend drama van. Het valt knap in elkaar, al die plotlijnen en personages.

Beeld x

'Las Vegas nabouwen.' Dat is het plan van een groep louche vastgoedhandelaren annex criminelen met Ostia, een kuststrook buiten Rome. Daarmee begint in deze aangenaam theatrale misdaadfilm ook het drama van de corrupte politicus Filippo Malgradi (Pierfrancesco Favino), die zich liet omkopen om het bouwproject soepel te laten verlopen. Zijn nerveuze lichaamstaal in het parlement verraden tijdens de eerste scènes van Suburra de fysieke spanning, wellicht ook zijn gewetensnood, waaronder hij sinds zijn schimmige zakendeal is gaan lijden.

Hij roept het noodlot definitief over zich af wanneer hij tijdens een gedrogeerde hotelnacht met twee prostituees - zo komen malafide politici in deze wereld tot rust - toeziet hoe de minderjarige van het tweetal overlijdt aan een overdosis. De ander schakelt een gewelddadige zigeunervriend in om te helpen met de verdwijning van het lichaam. Op zijn beurt begint die vriend Malgradi af te persen: niemand zo kwetsbaar als een foute politicus die ook nog betrokken is bij de dood van een te jonge vrouw, tenslotte.

Figuren als Malgradi zijn er veel meer, in dit op enkele feitelijke gebeurtenissen gebaseerde Suburra. Verstrikt in beloften en belangen, dragers van diverse maskers, op de een of andere manier beland in een keten van verkeerde beslissingen. Ze maken Suburra tot een volle film: uit elke sociale bevolkingslaag, van getatoeëerde straatrat tot lispelende Vaticaanvertegenwoordiger, lijkt iemand afgevaardigd om zijn belang bij het vastgoedproject veilig te stellen. (Voldoende materiaal voor een serie, vond ook Netflix. Het eerste seizoen staat voor 2017 in de planning.)

Meeslepend drama

De getalenteerde verteller Stefano Sollima, zoon van de vorig jaar overleden cultfilmer Sergio Sollima en onder andere de vaste regisseur van de goed ontvangen serievariant op de moderne maffiaklassieker Gomorra, illustreert de The Wire-achtige vertakkingen tussen boven- en onderwereld met enkele grote gebaren. Zijn Rome oogt als een anti-La grande bellezza, een rottend oord waar het 's nachts altijd lijkt te regenen, waar de neonverlichte boulevards in combinatie met de synthesizerpop van de band M83 eerder associaties oproepen met het stijlvolle cynisme van Nicolas Winding Refn (Drive, The Neon Demon) dan de lyrische romantiek van Sollima's landgenoot Paolo Sorrentino. Een plek waar al die personages in handen van een minder vaardige filmer eenvoudig zouden kunnen verzuipen, kortom. En hoop is er ook al niet echt. Via tussentitels telt Suburra af: zeven, zes, vijf dagen 'tot de apocalyps'.

Het valt knap in elkaar, al die plotlijnen en personages, en neemt je nog mee ook, niet in de laatste plaats omdat de belangrijkste personages nooit helemaal in een hokje zijn te stoppen. De nerveuze tics van politicus Malgradi creëren empathie ondanks opperhufterlijk gedrag, het ambtelijke voorkomen van de vastgoedcrimineel komt in niets overeen met zijn beruchte bijnaam, Samurai. Exact dit menselijke detail maakt van een esthetische genrefilm ook meeslepend drama.

Suburra

Thriller
Regie Stefano Sollima.
Met Claudio Amendola, Pierfrancesco Favino, Elio Germano, Alessandro Borghi. 135 min., in 12 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden