Esther Verhoef is een goed maar ook wat gemakzuchtig plotjongleur

Vaardig geschreven doorzonthriller

 

'Er bestaat geen waarheid, alleen perceptie,' zegt horecaondernemer Werner Möhring tegen zijn vrouw Helen. Het zou het thema van Lieve mama kunnen zijn, een thriller waarin Esther Verhoef zich niet voor het eerst een goed plotjongleur betoont. Vaardig, maar ook wel een beetje gemakzuchtig.


Je kunt Lieve Mama een doorzonthriller noemen: villa, opgewekt gezin, drie gemiddeld-irritante puberkinderen en een leven waarin de sleur het voortdurend dreigt over te nemen. En dan, zoals dat gaat in dit soort thrillers, Gaat. Alles. Mis.


Er is een gruwelijk mislukte roofoverval voor nodig om aan te tonen dat het ogenschijnlijke familiegeluk slechts bladgoud is: daaronder blijken de verhoudingen binnen de villa zo rot als een mispel. Vader Werner is een kille kerel die nooit thuis is, Helen een eeuwig twijfelende verpleegster die haar onzekerheden van zich afschrijft in brieven aan haar overleden moeder (precies, vandaar die titel), de te pas en te onpas opduikende schoonouders zijn kouwe kak en de schitterende oudste dochter blijkt een serpent. Van de twee andere kinderen hebben Werner en Helen (en de lezer) weinig last. En dan zijn er ook nog twee overvallers, Brian en Ralf, sneue boefjes die meer brokken maken dan ze met hun illegale handeltjes kunnen vergoeden.


In ultrakorte hoofdstukjes, die keurig switchen tussen daders en slachtoffers (al blijken die begrippen al snel meer diffuus dan ze lijken), beschrijft Verhoef - die haar vaste uitgeverij Ambo/Anthos voor een keer heeft verlaten voor Prometheus - hoe het gezin langzaam en onherroepelijk wordt ontwricht. Spijtig dat er na het spectaculaire begin een hele tijd weinig gebeurt; de lezer moet het te lang doen met een soms wel erg simpele stijl die een onafwendbaar onheil moet suggereren. De hoofdstukken over de jeugdige criminelen hebben hier en daar de toon van een young adult-roman, en de klagerige briefjes van Helen blinken ook niet uit in originele gedachten of een bijzondere stijl. De ware positivo zou zeggen: een misdaadroman met en voor het hele gezin.


Halverwege stevent Lieve mama op een regelrechte teleurstelling af: weinig bijzonders en weinig spanning. Dat verandert als Verhoef aan een balletje-balletjespel begint: de ware toedracht van het drama uit het begin ligt steeds weer onder het bekertje waar je 'm het minst verwacht. Zodra de waarheid (of de perceptie daarvan) begint te gloren, moet je door, je kunt niet anders, tot de onafwendbare climax achter de rug is.


Als je de adrenaline van de recensent nog tot diep in de nacht laat stromen, is dat vakwerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.