Review

Eric Clapton kan nog steeds meeslepende elektrische blues maken

Eric Claptons voorlaatste studioplaat Old Sock was een beetje een flater. Alleen die titel al: niet echt wervend. De ongeïnspireerde liedjes in een wirwar van stijlen klonken als een onwaardig afscheid. Dan was Clapton op het J.J. Cale-eerbetoon The Breeze (2014) een stuk levendiger.

I Still Do maakt veel goed. De titel is veelzeggend: Clapton wil laten horen dat hij nog altijd meeslepende elektrische blues kan maken en dat is te horen in Alabama Woman Blues en het traag scheurende Spiral. Zijn stem is voortreffelijk, en vet opgenomen door zijn oude producer Glyn John, naast bonkende bassen, logge drums en in Cypress Grove een accordeon die een mooie Mississippisfeer inbrengt.

Zoals gebruikelijk bestaat deze Clapton voor een groot deel uit covers, van uiteraard J.J. Cale, Robert Johnson, maar ook een fijne Dylan: I Dreamed I Saw St. Augustine, door Clapton vaardig in 'texmex'-jas gestoken. Toch is ook Claptons eigen Catch The Blues behoorlijk goed: niet wereldschokkend, gewoon een prima latinballad met zacht wauwelende wahwah-gitaar.

Mocht I Still Do Claptons slotakkoord worden, wat God verhoede, dan is het er in elk geval één zonder valse noot.

Eric Clapton. I Still Do. Roots. Polydor/Universal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden