Interview Chad Hugo

Erg veel drang tot profilering lijkt Chad Hugo, kompaan van Pharell Williams bij N.E.R.D, niet te hebben

Vrijdag begint North Sea Jazz. N.E.R.D. wordt gezien als een van de publiekstrekkers van het jazzfestival. Chad Hugo (44) is kompaan van Pharell Williams bij de hiphopformatie. Hugo staat niet bekend als spraakzaam. Dat blijkt een understatement. 

Foto Joe Hart

We zijn twintig minuten in het gesprek en de wanhoop is gestegen tot kniehoogte. Chad Hugo (44), van het Amerikaanse funk-, rock- en hiphoptrio N.E.R.D, laat zich interviewen over het vorig jaar uitgekomen album, No One Ever Really Dies. Het interview typeren als moeizaam zou een understatement zijn. Misschien is het onwennigheid. Popgod Pharrell Williams, die alles wat hij aanraakt in goud verandert (Happy, Get Lucky, Blurred Lines), is altijd de eyecatcher en de officieuze frontman geweest. De band, die een mix van muziekstijlen aan elektronische beats paart en sinds 2001 hits scoorde met Lapdance en She Likes To Move, staat dit weekend op North Sea Jazz. Maar vraag  een willekeurige popliefhebber wie Williams collega-N.E.R.D’s zijn en de respons is waarschijnlijk een aarzelend: ‘Tja, hoe heten die andere twee ook alweer?’ (Chad Hugo dus en Shae Haley)

Tijdens de interviewsessie in een Londens hotel, in aanwezigheid van een dame van het management en Hugo’s vrouw Priscilla, lijkt het er niet op dat de producer/songschrijver/multi-instrumentalist zich meer wil profileren. Elke poging om meer over hem te weten te komen voelt alsof je je schuldig maakt aan  ongewenste intimiteit. Wat Hugo zich uit puur plichtsbesef laat welgevallen; een tandartsbezoek.

Als je hem vraagt naar de omstandigheden waarin No One Ever Really Dies werd opgenomen, zeven lange jaren na het voorgaande album, volgen er zes seconden vertwijfelde stilte. Dan zegt hij: ‘Het was zwaar...en verfrissend tegelijk.’ In de nog langere stilte daarna kun je God horen zuchten.

Foto Joe Hart

Een voorzichtig duwtje dan: ‘Ehm, komt nu niet het gedeelte waarin je vertelt waarom het zwaar en verfrissend was?’

Hugo ademt diep in, als om veeleisende fysieke arbeid te verrichten: ‘Om alles wat zich in 2016 afspeelde in Amerika. De presidentsverkiezingen, alle mensen die werden doodgeschoten, het politiegeweld. We hadden een aantal songs van voor die periode. Maar wat we in eerste instantie hadden opgenomen viel niet samen met wat er daarna gebeurde. Het voelde niet compleet om een plaat uit te brengen met alleen dat materiaal. Ik denk dat we in de later opgenomen nummers en ook in onze optredens duidelijk laten horen wat voor standpunten we innemen. Tegelijkertijd voelde het ook goed, haast nostalgisch, om als N.E.R.D samen te komen.’

En… adem uit.

Het laatste album van N.E.R.D is een stuk directer dan Hugo, de minst spraakzame van de band. Waar een song als Don’t Don’t Do It! onomwonden commentaar geeft op het politiegeweld, twijfelt Hugo in bijna al zijn antwoorden. In de media is hij meer dan eens ontwijkend genoemd, de man op de achtergrond die ongrijpbaar is en/of niet gestoord wil worden. Toen The New York Times eind vorig jaar een face to face interview aanvroeg met Hugo, bedankte hij. Wel stuurde hij de krant een cryptische mail waarin hij vertelde dat de muziek van N.E.R.D speciaal was ‘omdat je vanuit de ruimte een beter zicht hebt op de aarde’. Hiphopmagazine Source stelde dat Hugo de wereldvreemde Mr Spock van Star Trek is tegenover de charismatische Captain Kirk (Pharrell Williams). Als je die typering achteloos noemt, besteedt Hugo er in eerste instantie geen aandacht aan, om drie vragen later erop terug te komen met: ‘Ik vind Spock nog steeds een hele coole gast.’ Vervolgens schetst hij de plot van de eerste Star Trek-film.

Tarief V2 - Chad Hugo in Londen Foto Joe Hart

Muzikaal gezien wijkt het vijfde N.E.R.D-album niet veel af van het voorgaande werk: nummers die twee drie genres in zich verenigen en zo de luisteraar op het verkeerde been zetten. Maar tekstueel zijn de seks en de lol ingeruild voor sociaal engagement. Op Deep Down Body Thurst wordt Donald Trump rechtstreeks toegesproken met: ‘Man, fuck what you say. We’re gonna climb your wall’, en: ‘Oh, you won’t get away the way you treat islam.' De titel van Don’t Don’t Do it!, met gastvocalen van Kendrick Lamar, is een citaat van de vrouw van Keith Lamont Scott, een van de slachtoffers van politiegeweld, die in 2016 North Carolina politie-agenten vergeefs smeekte haar man niet dood te schieten.

Hugo: ‘Het was tijd om ons uit te spreken. De songs die die kwesties behandelen, hebben een vrij hoog, opruiend tempo. Live benadrukken we dat. Zo zijn onze shows een beetje een oproer.’

Meteen daar achteraan: ‘Wel een georganiseerd oproer, van vrede en liefde.’

Hugo noemt N.E.R.D een clubje meerderjarige kinderen. ‘Maar we hebben onze maatschappelijke verantwoordelijkheden en die willen we in onze kunst verwerken.’

Veel meer wezenlijks over zijn band zal er niet uitkomen. Wie van het drietal verantwoordelijk is voor de tekstuele ommezwaai? Het wordt niet duidelijk. Als je Hugo vraagt naar de taakverdeling binnen N.E.R.D, iets waar altijd over is gespeculeerd, zegt hij dat in de loop van de tijd de grenzen tussen wie wat doet zijn vervaagd. Omdat Williams van de drie bandleden het meest succesvol is wordt in de media voetstoots aangenomen dat hij ook de meeste inbreng heeft.

Papadag in de studio

Als een van The Neptunes werkte Chad Hugo samen met Justin Timberlake aan diens laatste album Man of the Woods (2018). Dat was voor het eerst sinds Timberlake's solodebuut Justified in 2002. Voor Hugo een bijzondere ervaring. ‘Justin had net als ik een kindje gekregen. Dat resulteerde in een paar nummers op zijn plaat waarmee ik zo’n persoonlijke band heb dat ze N.E.R.D-materiaal hadden kunnen worden.’ 

Maar aangezien jij een multi-instrumentalist bent, betekent het dan ook dat jij de meeste instrumenten bespeelt?

Hugo: ‘Soms. Ik neem ze mee naar de studio maar wat we vervolgens opnemen, is een ander verhaal. Meestal neemt Pharrell de drums op. Daaromheen wordt de song gemaakt. En het meeste op de plaat is geprogrammeerd. Ach ja.’

Waarom kwam N.E.R.D weer samen?

‘Pharrell belde.’

En jij zei meteen ja?

‘Nee, ik wilde niet weer in een band zitten waarvan de afkorting staat voor ‘No One Ever Really Dies’.

De interviewer gaat rechtop zitten, maar nadere uitleg smoort in niet te volgen, meanderende zinnen die een zachte dood sterven.

Toen Williams werd gevraagd naar de lange pauze, bekende hij dat de lol na het vierde album Nothing eraf was en dat hij de nummers niets vond. Haley had het over ‘interne issues’. Hugo houdt het bij het discrete: ‘We moesten verder groeien.’

Dieper graven voelt hopeloos. Hugo lijkt in alles op de stereotiepe in zichzelf gekeerde muzikant die alleen via zijn muziek kan communiceren. Toen hij Williams op zijn 12de leerde kennen, op een zomerkamp voor begaafde jonge muzikanten in Virginia Beach, speelde hij tenorsaxofoon. Later bekwaamde hij zich ook in toetsen en gitaar. Hugo en Williams gingen in 1994, vijf jaar voor het ontstaan van N.E.R.D, aan de slag als producers onder de naam The Neptunes. Het tweetal schreef megahits voor onder anderen Beyoncé (Work it Out), Jay Z (I Just Wanna Love U), Justin Timberlake (Like I love You, Rock Your Body) en Britney Spears (Slave 4 U). Het commerciële succes van The Neptunes hebben ze nooit kunnen evenaren met N.E.R.D. Eind jaren negentig werd de nettowaarde van de populairste producers van het decennium door Billboard, het Amerikaanse vaktijdschrift voor popmuziek, geschat op 160 miljoen dollar.

Foto Joe Hart

Maar Hugo heeft er ook in zijn eentje, zonder Williams, productiewerk op zitten. In de zeven jaar dat N.E.R.D niets deed, maakte hij muziek voor popgroep The Internet, rapper Earl Sweatshirt en schreef hij nummers voor de soundtrack van de documentaire Manny, over de Filipijnse bokser en politicus Manny Pacquiao. Van tevoren had het management van Hugo gezegd dat in het interview de naam Pharrell Williams vooral niet te vaak moest vallen. Misschien dat Hugo’s eigen werk als producer hem spraakzamer maakt. Dus vraag je of er een groot verschil is tussen het werk voor zijn eigen band en als producer voor andere artiesten.

Wedervraag: ‘Hmm, is er een verschil als je jezelf ergens naartoe rijdt of als je een bekende een lift geeft?’

Nieuwe poging: ‘Hangt ervan af of je naar dezelfde plek wilt.’

Schaapachtig lachje van de geïnterviewde. ‘Er is een verschil. Wat dat precies is, is moeilijk te zeggen. Op het werk van anderen probeer je ook je stempel te drukken, maar wel in harmonie met die artiest. Je deelt een visie over hoe de muziek moet gaan klinken. En van daaruit werk je gezamenlijk verder. Het is een samenwerking zoals het maken van een film. En het voelt altijd als een leerervaring.’

Zeker, verbeterdrift is een constante drijfveer. En uit eigen beweging bekent hij dat hij de afgelopen jaren de Franse hoorn heeft uitgeprobeerd. Hij twijfelt nog over zijn vorderingen.

‘Als het niets wordt tussen het koper en mij, probeer ik de fagot.’

Hugo’s vrouw Priscilla bespeurt een vleug enthousiasme en doet een voorzetje om het gesprek gaande te houden. ‘Op Justins (Timberlake) album Man Of The Woods speelt hij accordeon. Had hij nog nooit eerder gedaan, maar hij pakte dat ding gewoon op en vogelde het uit.’

Dan vertelt Hugo dat hij rondreist met een venova. Wacht, hij laat hem even zien. En uit een koffertje komt iets dat eruit ziet als een space age-blokfluit.

Priscilla: ‘Heeft hij altijd bij zich om scherp te blijven.’

Dan blijkt dat het veel makkelijker is coherent geluid uit Hugo te krijgen als er een instrument tussen hem en de journalist zit. Hij improviseert iets en de ruimte vult zich met het geluid van een speelgoedsaxofoon met behoorlijk volume.

Na de laatste tonen breekt er een applausje uit van de dame van het management, Hugo’s vrouw én ondergetekende. Die weet dat deze enthousiaste reactie deels voortkomt uit bewondering voor Hugo’s talent én uit opluchting dat het interview hiermee een min of meer natuurlijk einde heeft bereikt.

N.E.R.D speelt zondag op het North Sea Jazz Festival in Ahoy in Rotterdam

Foto Joe Hart
Meer over