Erg spannend, vol sfeer en authenticiteit

BROOKLYN'S FINEST * * * *..

Kevin Toma

Een kantoor, pak en stropdas, méér verlangt hij niet. Maar ‘Tango’ zit al jaren undercover in het drugscircuit, en niemand die hem eruit haalt. Ingeburgerd tot op het bot loopt hij rond in baret, leren jack en legerbroek, met gouden ringen in elk oor. Ontmoet hij een van zijn beste vrienden, vlak na diens ontslag uit de gevangenis, dan spreekt het verschil in kledingstijl boekdelen. Staat hij daar in gangstertenue, de ander in pak en stropdas.

Tango, een prachtige, gedragen rol van Don Cheadle, is een van de drie getroebleerde agenten die in Brooklyn’s Finest door regisseur Antoine Fuqua worden gevolgd. Ethan Hawke overtuigt eveneens als de wanhopige Sal, die drugsgeld verstopt om een huis voor zijn hoogzwangere, doodzieke vrouw te kunnen kopen; ook Richard Gere is erg sterk, als de uitgebluste oudgediende die een week voor zijn pensioen nog kersverse agenten op sleeptouw moet nemen – een directe link met Fuqua’s bekendste film, Training Day (2001), waarin Hawke precies zo’n groentje speelt dat door de corrupte veteraan Denzel Washington flink onder handen genomen wordt. Veel aandachtige close ups heeft Fuqua over voor al die markante hoofden, en voor dat van Wesley Snipes, die met indrukwekkende terughoudendheid Tango’s beste gangstermaatje speelt.

Fuqua en debuterend scenarist Michael C. Martin wisselen steeds soepel van het ene personage naar het andere; af en toe, zoals het hoort in zo’n snipperfilm, ook door de agenten letterlijk elkaars pad te laten kruisen. Maar zelfs dan voelt het script niet geforceerd aan. Elke scène, hoe kort die soms ook mogen zijn, is precies diepgravend en relevant genoeg, zodat de film nooit een mozaïek met teveel steentjes wordt.

Schuld en boete, de onzichtbare grens tussen goed en kwaad, geluk dat binnen handbereik ligt en toch ongrijpbaar blijft – Brooklyn’s Finest kiest voor thema’s waaraan menig politiedrama zich vertilde. Melodrama en goedkoop sentiment liggen voortdurend op de loer. Fuqua scheert echter steeds weer rakelings langs de clichés, en legt de symboliek er net niet te dik bovenop. Natuurlijk hangt er een kruis boven het teiltje waarin Sal zijn met bloed besmeurde handen wast, maar de film zoomt er gelukkig niet op in, zodat je er ook gewoon een decorstuk in kunt zien.

Dat Fuqua in en rond East Brooklyn draaide, met bewoners als figuranten, geeft de vaak erg spannende film veel sfeer en authenticiteit. Dat geldt voor de nerveuze razzia’s door met troep en mensen volgestouwde appartementen, voor Hawkes kortademige renpartij onder de spoorbrug, maar ook voor scènes waarin eigenlijk niet eens zoveel gebeurt. En waarin Fuqua zich bijvoorbeeld zomaar een blik opzij permitteert, naar twee biddende moslims die op de stoep hun tapijt hebben uitgespreid. Zo houden Hollywoodgeweld en het New Yorkse leven van alledag elkaar mooi in evenwicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden