Er zijn momenten dat het heftig wordt, maar Winterreisse klinkt nergens geforceerd

CD (klassiek) - Padmore en Bezuidenhout

Tegen het eind van Winterreise hoor je de wolkjes damp bijna uit de mond van Mark Padmore komen. De kou is natuurlijk maar een metafoor voor de lange weg naar verstilling en verinnerlijking die Schubert in zijn laatste liedcyclus aflegt.

De Britse tenor zit op zijn 56ste zo te horen vocaal prima in zijn vel. Acht jaar geleden heeft hij Winterreise ook al opgenomen, toen met Paul Lewis. Dat was een prima uitvoering, maar deze is nog mooier. De opname, gemaakt in de Doopsgezinde Kerk in Haarlem, is om te beginnen wat ruimtelijker. Een belangrijker verschil is dat Padmore nu wordt begeleid door een fortepiano, bespeeld door Kristian Bezuidenhout. Misschien mede daardoor is zijn vertolking subtieler, rijper en wat onderkoelder, wat juist tot een verdieping van de expressie leidt. Ja, er zijn momenten dat het heftig wordt, maar het klinkt nergens geforceerd. En Bezuidenhout houdt de tekst even scherp in de gaten als de zanger.

Schubert: Winterreise (*****), klassiek
Padmore en Bezuidenhout, HM